“Yarın, ve yarın, ve yarın,
Gün be gün sürünerek ilerler,
Kaydedilmiş zamanın son hecesine kadar;
Ve bütün dünlerimiz, aptallara
Tozlu ölüme giden yolu aydınlatmıştır.
Sön, sön, ey kısa ömürlü mum!
Hayat yürüyen bir gölgedir sadece,
Sahnede bir saat boy gösterip
Sonra bir daha duyulmayan zavallı bir oyuncu;
Bir aptalın anlattığı bir masaldır,
Gürültü ve öfkeyle dolu,
Ama hiçbir anlamı olmayan.”
(Macbeth)