Peki neden yıldızların parıltısının, şafak başlangıcının, sabah düşen çiy damlasının, buzun, karın kokusunu ayırt edemiyoruz ve tespit edemiyoruz? Henüz algılanamasa da gökyüzündeki her şeyin bir kokusu olmalı; ay ışığının, su çağıltısının, havadaki bulutun, gökyüzündeki masmavi gülümsemenin bile.
"İnsanların sadeliğine çıkan o eğitici ve aydınlık yolda bir adım ileri" gitmis sayılır mıyız? Sessizce bekleyelim ;belki de çok geçmeden "tanrıların uğultusunu" duyarız...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Evimin yakınındaki gösterişsiz inziva yerindeki fıstık çamının olmadığı ne cenneti ne de ölümden sonrasını hayal edemiyorum. Zira bu ağaçlardan herhangi biri yaşamda gerekli direncin, sessiz cesaretin, yücelmenin, yerçekiminin, sessiz zaferin ve sebat etmenin tüm müthiş devinimlerini oradan geçenlere model olarak sunabilir.
İnsan hayatı yarıladığında, heyecanlı döneminin sonuna geldiğinde, insanların ve çağların şatafatının, zekanın ve sanatın sunabileceği neredeyse tüm gösteriyi tükettiğinde, birçok şeyi mukayese edip deneyimledikten sonra çok basit hatıralara geri döner.
Bizi baskalastıran dün müdür yarın mıdır? Hangimiz ömrünün önemli bir kismını henüz gerçeklesmemis bir hadisenin gölgesinde geçirmemiştir?...
"Sessizlik, sessizliğin büyük İmparatorluğu"... Yıldızlardan yüksek, ölümün krallığından derin.!...