Kendinizi bir başkasıyla tamamen
Özdeşleştirdiğizde, hissettiğiniz bu şey sevgi olur mu? Ve bu özdeşleşme, kişinin kendine dolaylı yoldan verdiği önem değil midir.?
Yalnızlığın acısı, yaşama önem veren şeylerin azalmış olmasının verdiği acı olursa sevgi var olur mu?
Kişinin kendini tamamlayan yollarla, geçindiği şeylerle ilişkisini kesmesi kendi öneminin inkarıdır.
Ve bu hayal kırıklığını, tatsızlığı ve izole olmanın sefaletini doğurur.