İnsan yaşamının sabit olan ve politik araçlarla yok edilemeyen dört temel kötülüğü vardır: Doğum, hastalık, yaşlılık ve ölüm (206). Mainländer'in kötümserliği, siyasi değişim veya reformdan muaftı; çünkü hiçbir devlet, insanların tüm ihtiyaçlarını gözeten sosyalist olanı bile, yaşamı yaşamaya değer hale getiremez.
Sayfa 389 - Mainlander
İradenin içsel mücadelesi, ölüm içindir; çünkü yalnızca ölümde, her insan için en yüksek iyi olan gerçek mutluluğu buluruz. Böyle bir mutluluk, sadece ölümle, yok oluşun tam hiçliğiyle birlikte gelen tam sükûnete ve huzura bağlıdır. Mainländer, yaşamı ölüme doğru bir araç olarak tanımlıyorsa şayet, bu, ölümün yaşamın gerçekten istediği şeyi vadetmesidir: Sükûnet ve huzur.
Sayfa 363
Reklam
Ölümün tamamen bir hiçlik, bireyin yok oluşu olduğu tezi, Epikurosçu geleneğin merkezi direğiydi. Bilge Epikuros ölümden korkulacak bir şey olmadığını bilir; çünkü ölüm, tüm hazzın ve acının kaynağı olan bedenin sona ermesi anlamına gelmektedir. İyi ve kötü, haz ve acı yönünden ölçüldüğü için, ölüm ne iyidir ne de kötü; o sadece, doğal yaşamımızın sonunda kabul etmek zorunda olduğumuz basit bir gerçektir. Şu ilkeyi sıkıca aklımızda tutarsak onu kolaylıkla kabul edebiliriz: "Ben varsam ölüm yok, ölüm varsa ben yokum." Mainländer ölüm teorisinin özünü kabul eder; fakat ona Epikurosçulardan tamamen farklı bir anlam verir. Mainländer için ölüm kurtuluş demektir; çünkü yaşam en nihayetinde ıstıraptır ve bundan kaçmak gerekir. Ancak Epikuros için ölüm kurtuluş değil, basitçe yaşamın doğal sonudur. Epikuros bu dünya üzerinde ve bu yaşam içinde en yüksek iyiyi elde edebileceğimizi kabul ettiği için kefaret için bir neden görmez. Burada, kefareti övme gereksiniminde, Mainländer'in felsefesinin Hıristiyan kökenlerini görürüz.
Sayfa 361
Mainländer, kendi kefaret felsefesini tam vaktinde, modern insanlığın en acil problemine bir çözüm olarak gördü. Bu problem modern ruhtaki korkunç bir gerilimden kaynaklandı: Bir tarafta, dine yönelik derin bir ihtiyaç; diğer tarafta, dini inancın kaybolması. Istırap insanlığın ebedi kaderi olduğu için bundan kurtulmak için hâlâ büyük bir kurtuluşa gereksinim vardır; fakat dini inancın geleneksel kaynakları genel eğitimli halk için güvenilir değildir artık. Artık hiç kimse dünyanın ötesinde, baba gibi bir Tanrı'nın günahkâr olanları cezalandırdığı ve erdemli olanlarıysa ödüllendirdiği bir cennetin varlığına inanmıyordu. Bu yüzden Mainländer, kendi felsefesinin amacını modern bir kefaret öğretisinin formülü olarak gördü; modern bilimin doğal dünya görüşüyle tamamen tutarlı olması gereken bir öğreti. Söylemekten gurur duyduğu şey, kendi felsefesinin "kurtuluşun temel gerçeklerini yalnızca doğaya dayandıran ilk girişim" olmasıdır (223). Mainländer, dünyanın modern bilimsel görüşüyle tutarlı olan tek kefaret öğretisinin, tamamen hiçliği yücelten olduğunu ifade etti; ölümün kesinkes yok etmesi.
Sayfa 360
Otobiyografisinde açıkladığı bir pasajda Mainländer, müjdesinin kişisel kökenlerinden bahseder. Berlin'de bir bankadaki nefret ettiği işi bıraktıktan sonra, çaresiz ve muhtaç bir hâlde gelmişti. Geleceğin ne getireceği konusunda hiçbir fikri yoktu. Birkaç gün boyunca, sanki büyülenmiş gibi sokaklarda dolaştı. "Sonra aniden heyecan verici bir flaş kalbimden geçti ve ölüme karşı üstesinden gelinemez bir özlemle doldum. Ve daha sonra içimde yeni bir yaşam başladı... Aşkla ve inançla kendimi kadere feda ettiğim yaşamımın bir dönemi. Yaşadığım şey Hıristiyanların lütuf etkisi dedikleri şeydi."
Sayfa 359
Hiçlik varlıktan iyidir, varoluş yokluktan daha kötüdür. Ve bunun için gerekçeyi kabul eder: Yaşam ıstıraptır. Bu yaşamın tüm hazlarını ve acılarını hesap edersek şayet, acıların, hazlara büyük ölçüde ağır bastığını görürüz.
İnsan varoluşu hakkında bu temel gerçek —ıstırabın önceliği, acının haz üzerindeki üstünlüğü— bir kefarete, kurtuluşun bir formuna ihtiyacımız olduğu anlamına gelir. Mainländer, ıstıraptan kurtuluşun sadece ölümle birlikte geldiğini ifade eder. Ölüm tüm arzuları ortadan kaldırdığı için kaynağı, arzunun hayal kırıklığı olan tüm ıstırabı da yok eder.
Sayfa 358
Reklam