akif çelik

akif çelik
ŞİİR KAHVE SEVER PAPATYA öyle büyümüş ki içimizdeki yalnızlık, sevilmeyi beklerken, beklemeyi sevmişiz. beklerken de yavaş yavaş ölmeyi seçmişiz
"Allah taksiratını affetsin." Yüreğim kuş gibi çırpınıp göğüs kafesimden uçmak isterken, altınlı yoldan yürüyüp üçüncü kapı olan Babüssaade'ye doğru yürüdüm. Bu kapı, sarayın kalbi demekti ve buradan içeri imparatorluk ailesinden ve benim gibi yakınlarından başka kimse giremezdi; adı da bu yüzden "mutluluk kapısı"ydı zaten.
Reklam
Ne var ki, bu acımasız dünyada iyilik cezalandırılıyor!
Bu cihanı kaybettikten sonra, öteki cihanı da kaybetmeye dayanamazdım. Herkes bilirdi ki, bütün organları yerinde olmayan eksik adamlar Cenab-ı Hakk'ın cennetine giremezdi. Orada benim gibi bir hadıma yer yoktu.
İstanbul kendini lodosa bırakmış, denizin serpintileri altında kalmıştı. Sarhoş balıklar vuruyordu kıyıya ve deniz bin bir gemi artığını taşıyor, lodosçular ellerinde çuvallarla yarı bellerine kadar denize girmiş, dalgaların getireceği ganimeti bekliyorlardı.
Ey benim Efendim, sen şimdi neredesin? Samur kürklerin ısıttığı kutlu bedenin, hangi soğuk duvara yaslanmış? Taş odalarda, nemli kuytularda ne arıyorsun ey Cihanın Padişahı? Kazılmamış mezarlara kimler gömdü seni ecelsiz? Kaderine hükmettiğin kullarının vefasızlığı soylu yüreğini kanatmadı mı? Gülkurusu kaftanından çekip götüren hoyrat eller, mübarek vücudunu incitmedi mi? Baldırı çıplak bir çocukken bulup adam ettiğin, sonra da vezirlik verdiğin adam mı yaptı bu ihaneti sana?
Reklam