malefiz
@maleffizz
Sanal kitaplığım
Lisans
335 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi·158 syf.·
2025 26. kitabı
Rahmetli Aziz Nesin’i okurken sanki bu zamanda yaşayan biriyle sohbet ediyormuşum gibi hissediyorum. Bu kadar evrensel, bu kadar mizah ustası bir yazar daha var mıdır bilmiyorum.
Ülkenin gençleri olarak, en verimli zamanımızda ülkeye hizmet edip faydalı olabilecekken (maalesef), ya yurt dışına gidiyoruz ya da ülkede sonuna kadar şansımızı zorlamaya çalışıyoruz. Bu ülkenin bunca senedir değişmeyen problemleri artık kronik bir hastalık halini almış. Parasızlıktan, işsizlikten yakınmayı bırakınca fark edersiniz ki, bu ülkenin en büyük problemi saygı ve ahlaktır. Size toksik korkudan bahsetmiyorum; gerçek ahlaktan, gerçek saygıdan bahsediyorum. Doğaya saygı, insana saygı, kitaba, böceğe, çiçeğe ve dünyaya saygı… Kibar olduğumuzda enayi sanıp kafalarına vurulunca korkan hayvan köpek olabilir, insan değil. Sadece ahlaklı olduğu için birine saygı duymayacak kadar karakterden yoksun bir ülke düşünün.
Bir konuda hakkını savunuyorsun: "Biz sizden kötü durumdayız kardeşim, susun!" Sen de hakkını savun. Kalbiniz o kadar kurtlu ki, siz mutsuz ve kötü durumda olduğunuz için herkes oraya gelsin istiyorsunuz. Bu ülkede artık “ülkemin insanı mutlu olsun, iyisini yaşasın” diyen yok; bu ahlakta sanatçı, yazar bile yok. Kimleri ünlü ettiklerine ve reyting verdikleri dizilere baksanıza. Nesil problemi falan da değil, direkt akılsızlık. Koca şehirde iki kütüphane, yüzlerce cami… ama herkes zaten aptal, yine ahlaksız.
Bir konuya fikrini dile getiriyorsun. Sövmüşsün gibi, taraf tutuyorlar. Rezil bir bağnazlık. Kör bir fikre kapalılık. Haydi gelin bir grup kuralım, sadece Aziz Nesin hakkında olumsuz-olumlu konuşalım desem, katılacak insan bulamam. Çünkü insanlar tartışmayı bilmiyor, fikir paylaşmayı bilmiyor.
Rahmetliye teşekkür ederim. Her okuduğumda aynı geldiğimizi, aynı gideceğimizi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·72 syf.·
2025 22. kitabı
Türkiye, konumu ve düşmanları gereği sanatçıdan çok savaşçı yetiştirmiştir ve kendini savunurken işgalcilerin hafızasında “barbar Türk” olarak kalmıştır. Ama biz savaş karşıtı olacak durumda değildik; barış için savaşıyorduk. Türklerin nefes almasına izin vermeyen emperyalist devletler, işgal için türlü zulümlere başvurmuştur. Bunun sonucunda cesaretli ve özgürlük ateşiyle yanan kahramanlar ortaya çıkmıştır.
Aziz Nesin’in kalemiyle gülmeye ve eleştirmeye alışkındım. Ama bu kitap ile sarsıldım. Mezarı bile belli olmayan yüce kahraman Hasan Tahsin kısmına gelip kitabı bitirince, tokat yemiş gibi hissettim. Bu kahramanların isimlerini zaten biliyorduk. Ama bu denli yaşayarak okumak beni çok etkiledi.
Hasan Tahsin... Tek başına savaşacak kadar yiğit ve özgürlük aşığı bir adam; hem yazıyor, hem öğretiyor, hem de savaşıyor. Her türlü, her kulvarda; kalemle, silahla… “Karanlık karanlıktır, bırakalım” demiyor; bir mum yakmak uğruna can veriyor. Hem de günlerce naaşı bir köşede kalıyor. Yalnızlığını derinden hissettim… Işıklar içinde uyu yüce kahraman.
Yetmiş sayfalık bir kitap ile bu hisleri aktarabilen yıldız kalem Aziz Nesin’e de saygılarımı sunuyorum.
Bizim özgürlük meşalemizi yakan bu yüce kahramanların aziz hatırasını taşımak ve okuyup öğretip karanlığa mumlar yakmak, bizlerin birinci vazifesidir.
Puan vermedi·96 syf.·
2025 16. kitabı
Yazar, zihindeki olumsuz kalıpları aşarak dolaylı yoldan sağlığı bulabilmeyi vaat ediyor. Düşünce gayet güzel. Bir tedaviden fazlası. Tıbbi bir öneri yok. Daha çok mental bir iyileşme. Ama gel gör ki, kitabın ismi bile hastalık. Yazar, umut, iyileşme vaat edeceği kitaba hastalık ismi koymamış tabiki. Ama biz okadar umutsuzluğa gömülü bir milletiz ki kitabın ismi "Bedenini İyileştir" yani "Heal Your Body" iken bunu "Tüm Hastalıkların Zihinsel Nedenleri" olarak çeviriyoruz. Umut etmek yada mutlu olmak bizim için neden ilgi çekici değil? Bir kitabı rafta görüp satın almak için korku ve olumsuzluk mu hissettirmesi lazım? Biz mucizelere inanmayarak ne başardık diye bakarsak zaten hiçbir şeyi göreceğiz. Ama nedense ölçülü, mantıklı (!) olmayı karalar bağlamış arabesk neslin travmalarını sürdüren karamsarlık sürüsü olmak sanıyoruz. İyileşmek yazınca kimse almıyor mu bu kitabı ne diye bizim zihnimize hastalığı empoze ediyorsunuz sayın Türk çevirmenler. Sizin ilhamınız öldü diye okuyucu da ruhsuz sanmayı bırakın. Herkesi daha yaratıcı olmaya davet ediyorum. Renksizliğiniz dayanılmaz bir sıkıcılık saçıyor etrafa.
Mutsuz toplumlar mutsuz gelecekler·200 syf.·1000Kitap
10/10
2025 13. kitabı
İtalya’nın duyguları ifade etmek açısından daha hür olduğunu ve Amerika’da sevgiyi ifade etmenin anormal karşılandığını gözlemleyen yazar, üniversitede “Sevgi” adlı bir ders veriyor. Bunun öğretilerini kitapta toplamış.
Meselenin yumak yumak sevgiden daha fazlası olduğunu ben ekleyeyim: kırılgan benlikler saldırgan ve toplumu aşağı çeken bir yapıya evriliyor. Sahtekar ve ruhsal sıkıntı çeken insanlar topluluğu olma yolunda atılan en temel adım, duygusuz insanların örnek alınacak ve güçlü sayılacak konuma getirilmesidir.
Zehirlendiğimiz kaynaklar malum. Dizi ve filmlerde ahlakı en düşük insanların idol yapılması, birbirine zarar verme yarışında kazanmanın iyi olduğu dikte edenler, sağlıklı ruh haline sahip insanları bile etkileyebilecekken, ergen beyinler bunlarla şekilleniyor.
Mafya ve zorba güzellemeleri, bizim toplumumuzun zehirli ataerkil ligine nasıl katkı sağladığı konusu bunun için mükemmel bir örnektir. Suç oranlarına ve toplumun liyakat ve ahlak düzeyine bakarak nelerden ilham aldıkları, neyi özendikleri apaçık gözükür.
Bütün dünya olarak Amerika ve olmayan kültürüne evriliyoruz. Türk milleti burda benim İtalyam idi. Ama çok uzun süre evvel… Artık burası soğuk ve fast-food insan ilişkileri ile dolu ve nezaket anormal sayılıyor. Arkadaşın ağlarken sarılıyorsun ve mahcup olup seni itiyor. Yazar bu örnekleri verirken gerçekten harika bir gözlem yapmış.
Ayrıyeten komik bir sahne oyunundan bahsediyor: eşini dinlemeyen ve ona “çok konuşuyor” muamelesi yapan bir karakter, seyircilerde kahkaha tufanına yol açıyor. Zorba ve öfkeli olmak ruh hastalıkları ile bağdaştırılması gerekirken, erkeklerle bağdaştırılmış. Bunu dile getiren bir erkek yazar, gözlemci ve gerçekten teşekkür edilesi.
Lisedeyken, kadın sürücülere sırf kadın diye zorbalık yapan bir kadın arkadaşım,
Puan vermedi·224 syf.·
2025 10. kitabı
Nahid Sırrı Örik’in Kıskanmak romanı, sade ve akıcı bir dille yazılmış, psikolojik derinliği yüksek bir anlatıma sahip. Yazar, karakterlerin iç dünyalarını ve psikolojik çalkantılarını detaylıca çözümleyerek, neden-sonuç ilişkisini güçlü biçimde kuruyor. Roman, olay örgüsünden çok karakterlerin ruh halleri ve iç çatışmalarına odaklanıyor; bu da okuyucuyu karanlık bir psikolojik atmosferin içine çekiyor.
Evlat ayrımı yapan ana-babanın intikamını çok zalim yollarla kardeşinden almak isteyen hastalıklı bir karakterin çevresinde dönen olaylar örgüsünde empati yaptırılmaya çalışılsa da, ben sadece Halit karakterine üzülmüş bulunmaktayım. Güçlü ve onurlu bir karakter olan Halit, kendisine bahşedilen haklardan faydalandığı için nefretin hedefi oluyor.
Fakat Seniha problemli ve kindar bir karakter olduğu için nefreti ana-babaya değil, erkek kardeşine yönelterek şeytanın aklına gelse tövbe diyeceği şeyleri erkek kardeşine yöneltmekten çekinmiyor.
Mükerrem, zayıf ve günahına boyun eğmiş gelindir; Seniha ona rehberlik ederken, kardeşi aleyhine kullanarak yönlendiriyor.
Kardeşini vahim sonuna sürüklemek isterken, kıskançlık duygusuyla boşa geçirdiği hayatının dramatik yüzleşmesini yaşıyor. Oldukça büyük bir suç işlediği hâlde hâlâ sevilen ve desteklenen bir adam olan kardeşine kötülük yapmak isterken, en büyük kötülüğü kendine yapmıştır.
Kıskançlık duygusunun "keskin sirke küpüne zarar" atasözüyle bağdaştığını düşünüyorum.
Kitabın sonunda da zafere ulaşamayan bu hastalıklı karakter Seniha ve hayatına Senihasız devam ederek yolunu yeniden çizmeye başlayan Halit, kitabı mutlu bitirmeme sebep oldu.
