kim açmaz ki gönlünü,
şu engin denizlere?
canım arınamaz,
cananıma erişemeden.
ne bilir ki ateşim, düştüğü yeri;
ne de şu mahrum yüzümü,
arıtamaz ki çamurdan.
şu engin denizlere açılamayan,
bir benim gönlümdür, bir benim...
sessiz sakin delirircesine
bir umut belirir.
umuda varış noktası uzak görünse de
bir yitik uğruna hayat bitirilir.
evin sandığın yer senden ırak,
evden ırak yerler ise sana ev olunca
yitiğine vardın demektir.
Bir sevda bahanesi beylemiş insanoğlu bizleri.
Bakıyorum gönlünü dara sokmaya pek bir meraklı.
Nerede bir tenha sokak; aşka, tutkuya, sevdaya çıkan,
Orada saklar süveydasını.
Bilinsin ister bilinmesin diye uğraşırken.
Gönlünden geçeni duyan yok ki ne bilsin.