Mantis Karidesi
@malhun
Hak bir gönül verdi bana
Ha demeden hayrân olur
Bir dem gelir şâdân olur
Bir dem gelir giryân olur
41 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Reklam
soru işaretlerinden biri
"Zulumdur dinlenen başlarsa eğilmiş
Gömleğin üzerine kadar çıkmış kalbteki kara leke
Dikilsen dağların ötesini tutar elin
Bir iki tank çer çöp olmuş gözüne perde
Petrol ya da banker sellerinde boğuluyorsun
Külçe külçe dolar ya da sefalet secden olacak yerde
O eski kadim iklim kimbilir nerde sürer
Perişan birkaç evde kimbilir veliler dilinde
Oturup konuşalım şunu. Bulsun kelimem kelimeni
Eğer uyku daha aziz esirlik daha ehven değilse
Bir deli akıl çırpınıyor aramızda
Rızık korkusu can korkusu baş mesele
Çıplan dünyadan çıplan ve gövdenden
O büyülü çiçekleri yol arın bir kere
Başını eğmiş zalimleri dinlersin
Dersin 'lokmam ellerinde'
Filistin bir sınav kağıdı
Her mü'min kulun önünde
De gerçeği yaz: Hakikat şehitliğe koşmaktır
De isyan çağır yolun açılır cennet köşelerine"
Büyülü gerçekçiliğin modern hayatın bir ihtiyacı olduğunu buram buram hissetsem de emin olamadığım için kesin konuşmayacağım. Roman baştan başa üçüncü kişili anlatıcı ve hakim bakıştan aralara diyalogların serpiştirildiği anlatma tekniğiyle bezense de bunu bir kusur olarak görmek namümkün! Üstelik zaten anlatıcı size olayları o kadar tatlı bir üslupla naklediyor ki sanki bir masalcı teyzenin eteklerinde modern zaman masalı dinliyorsunuz. Büyülü gerçekçiliğin amaçlarından biri de bu galiba. Nasıl ki masal-mesel bir ibret aynası olarak yüzyıllarca dinleyeni inisiye etmenin bir aracı olmuşsa modern insanın da arınmak için modern zaman masallarına ihtiyacı vardır belki. Geleneksel masaldan modern masalı ayıran temel özellik ise insanı ahlaki çıkmazlara düşürürken başka başka ağlar kullanmasıdır herhalde.
Bekliyorsunuz ki kitapta kişiler ayrıntılı tahlil ve tasvir edilsin, olmuyor. Kişilerin yalnızca yapadurduklarını okuyor ve karakter tip tahlilini siz anlatılanlar üzerinden yapmaya çalışıyorsunuz. Kişilerin sürekli bir devinim halinde oluşu da romana öyle bir ritim kazandırmış ki, yaşanması gereken her şey yaşandı bundan sonraki sayfalar niçin yazıldı acep diye soruyorsunuz kendinize... hayır kitap aynı hızla son cümlesine, Atiye başını tahtalı köyün tahtalarına vurana kadar devam ediyor. Romanda adı geçen herkesin hikayesi ayrı ayrı naklediliyor, sizin hiç dikkatinizi çekmeyecek kişinin bile başından geçenleri espirili ve anadolu insanına has doğallıkla sanki anlatıcıyla dedikodu yapıyormuşsunuz gibi hissederek öğreniyorsunuz. Yanlış inanış ve gelenekler yine aynı samimiyetle masum masum size anlatılıken kah kahkaha atıyor kah acı acı tebessüm ediyorsunuz. Bu kitabı okumadan önce otobiyografik bir roman olduğunu bilmiyordum fakat okurken bunu bir şekilde
