Serap Gök
@malulen_leyla
6 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
İki Dostun İnsanca Yaşama Hayalinin Trajedisi
Küçük bir hikaye gibi görünüyor anlatılan. Oysa ki ciltlere sığmayan bir romanın derinliğini barındırıyor bünyesinde... Tam anlamıyla bir "dostluk trajedisi" Komik ama güldürmeyeninden, ağlatanından...
Görünüşte birbirine zıt karakterlerde iki kahramanımız var George ve Lennie. Bunlardan George bu arkadaşlığın aklı başında olanı. Lennie ise geri zekalı ve bir o kadar da yavrusunu severken öldüren "ayı" gibi hislerinde kontrolsüz olanı. Ölçüsüz, öldüresiye sever sevdiğini... bu dostluğun iplerini her ne kadar George çekiyor gibi görünse de ikisi de birbirine muhtaçtır aslında. "Ama biz başkayız! Niye başkayız? Çünkü... Çünkü sen bana bakarsın, ben de sana bakarım da ondan." (s.21) Çünkü bir tek birbirlerini bilir, birbirlerini korurlar.
İşte bu iki arkadaşın hayallerini gerçekleştirme yolculuğuyla başlar öykümüz. Küçük bir toprak satın alıp insanca! yaşama hayali... Farelerin tek hayali nasıl da peynirse insanlarınki de paradır. Fare peynire giden yolda nasıl canından oluyorsa belki de insanlar da insanca yaşama uğruna helak oluyorlar. İşte George ve Lennie'nin de tek amacı birlikte kuracakları küçük dünyalarında "insanca" yaşamaktı tabii ister istemez hayallerinin bir ortağı daha çıkacaktır daha sonra.
Çalıştıkları çiftlikte yaşanan talihsiz bir o kadar da beklediğimiz, aslında biz okurlar için hiç de sürpriz olmayan bir olay sonucunda tekrar sorgulanır bu dostluk... Acaba ikilimiz kitabın sonuna geldiğimizde hayallerine kavuştular mı?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Aşkın en tutkulu hali, O yüreğine en uzak kaldığında daha çok sevmekmiş!
Kitap sosyal medyada o kadar dolandı durdu ki ister istemez "okunmayacaklar" listeme kaydedildi. çünkü ben genel itibariyle "popüler" yazar ve kitaplardan uzak durmuşumdur hep. Sırf yazarının hatırına (Sabahattin Ali'nin öykücülüğünü hep sevmişimdir) kitaba bir şans vereyim demiştim. İyi ki de demişim.
İkisinin de uyumadığı bir gecenin sabahında hani diyor ya Maria, Raif'e "Şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum! Bu eksik sana değil bana ait... Bende inanmak noksanmış... Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana aşık olmadığımı zannediyormuşum."(s.139) sanırım aşkın en nahif tanımı...
Son yapraklarını da aşındırdığımda kitabın, içimde o kadar tarifsiz bir hüzün, yaşan(a)mamışlıkların verdiği öfke peyda oluyor ki anlatamam. Bir gün bizi de bu kadar tutkuyla sevecek bir Raif ve bu kadar içten sevecek bir Maria bulmamız dileğiyle...