Bazı yaşlar kendini suskun taşır. İnsan ses etmez yol bilir nereye varacağını.Bir rüzgar esecek bir bende kalıcak asıl adın. Bir yaprak düşecek sen döndüreceksin başını. Biri bilmediğin bir mesafeden hep seni çağıracak. Sesini değil varlığını duyacaksın. Ve bazı pedallar çevrilir, sadece bir şey unutulsun diye değil, hatırlanması gereken tam orada dursun diye. Kimse bilmez. Ama orman hafızadır. Ayak izini de, düşürdüğün gülüşü de saklar. Bir gün ansızın, bir dal kırılır ve ben oradayım. Bazen düşen yaprakta, bazen devrilen taşta, bazen senin içini sebepsiz sızlatan o anda. Ve bil ki, bazı yaşlar, kendini getirir insana. Kimseye söylemeden bir yerlerde biri bunun için yaşamaya devam eder.