berivan
@mandalsht
Sayısızdır sanrılar
'On iki yaşımda beni kapattıkları bir tavan arasında tanıdım ben dünyayı açıkladım insanlık komedyasını. bir şarap mahzeninde öğrendim tarihi. bütün kadınlarına rastladım eski resim ustalarının bir kuzey kentinin gece şenliklerinde.'
Böyle diyor rimbaud kendi için. Kitabın başında çevirenin belli notları bir de rimbaud'un yaşamı kısmı var.
Kısacık yazın hayatına bu kadar çok şey sığdırabilmesi öyle çok hak ettiğini düşündürüyor ki yüceltilmenin.
Kitap yalnızca bir şiir kitabı değil aynı zamanda birçok iç döküşü de barındırıyor içinde.
Bazı cümlelerde bu yaşamın hamını bu kadar haslet edinmesi dert salıyor insana. Sadece durup bununla dert sahibi olunabilirmiş gibi.
Cehennemde bir mevsim kısmı o denli unutulmayacak gibi ki sanırım uzun zaman kalacak içimde.
Kolay okunabilir bir kitap değildi zannımca ancak şiir denince bunun bu kadar her şeyiyle içe alınmış olması yeterince cezbediciydi.
Bir yerde şey diyordu 'benim üstünlüğümü sağlayan şey kalbimin olmamasıdır.'
Yirmi bir yaşında şiiri bırakmasıyla ilgili birçok rivayet dolaşıyor hala bile. Galiba en tatmin edicisi 'rimbaud'an sonra ne yazılabilirdi' idi.
Sayıklamalar bölümü defalar kere okuyacağım ne kadar zaman geçerse geçsin hem de.
Asla normal karşılanamayacak olan bu yüksek imgelem sekanslarına nasıl sahip olduğunu çok düşündüm.
Kendine büyük lanetli büyük kıyacı diyor. Kıyacı yani cani.
Kıyacı bir deli bakire.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Anlaşılmayacak hiçbir zaman hem de
Ağlamadan
dillerim dolaşmadan
yumruğum çözülmeden gecenin karşısında
şafaktan utanmayıp utandırmadan aşkı
üzerime yüreğimden başka muska takmadan
konuşmak istiyorum.
Şehre neden
esmer ve dölek yüzümle döndüm dağlardan
kar vakti tarlaları kımıldatan soluğum
niyedir sarmalasın vites dişlilerini
defneler, nakışlar yok
alnımda neden.
Ağlamadan
etimin iğneli beşiklerde bıraktığı izlere aldırmadan
o mavi korularda ve dibektaşlarında
bırakıp sözlerimin kalıntılarını
açıkça konuşmak istiyorum.
Besbelli ki leşler koruyor şehrin bedenlerini
göğsünün kafesinde yalnızca pasak
biliyorsun
korkutulmuş bir kızın
yüreğinden fışkıran beyaz güvercinleri
sabahın köründe kalkan tirenlerdeki nefret
hergün aynı kalafat yerine çekilmenin nefreti
bunları
bütün bunları biliyorsun
dağlardan dönüyorsun o sağır yamaçlardan
çevik bacaklarını getiriyorsun, ne çiçek ne de ninni
boz şayaktan poturun dağlarda ne güzeldi
şehre varınca artık meşinler giymelisin
Gitmiyoruz. Buradan yollara düşelim gene, kötülüğümle yüklü, akıl çağımdan bu yana acı köklerini böğrüme süren, gökyüzüne yükselen, beni yenen, beni yerlere çalan, beni yerlerde sürükleyen kötülüğümle.
(...)
Kime kiralayacağım kendimi? Hangi hayvana tapınmam gerek? Hangi kutsal surete saldırmalı? Hangi kalpleri kıracağım? Hangi yalanı desteklemeliyim? - hangi kanda yürümeli
Ah! Öylesine kimsesizim ki herhangi bir kutsal surete sunuyorum sevgilerimi, yetkinliğe doğru
Dürüstlüğü üzüntü veriyor bana dilenciliğin.
(...)
Kendimi hep bu geçmişte düşünüşüm son bulmayacak. Ama her zaman yalnız; kimsesiz; dahası hangi dili konuşuyordum ben?
Anlıyorum, ve pagan sözcükler olmaksızın düşüncelerimi açıklayamadığıma göre, susmak isterdim.