Vazgeçmek yada vazgeçmemek aslında tüm meselemiz buydu. Biz kolay olanı seçtik vazgeçtik ve param parça olduk. Bir olan ruhlarımız birbirinden ayrıldı ve biz öylece iki bedene büründük. Mutlu olmak zorundaydık, çağımız insanı da bunu yapmıyor mu bizde öyle yaptık. Mutlu olduk mu meçhul lakin denedik. En azından denedik.
Seni sevmek
Bir bebeğin minik elleri gibi
Bir kuşun cıvıltılı gibi
Bir kedinin mırıldaması gibi
Kelebeğin kozasından çakılı gibi
Bazen de nefes alır gibi ...
Tek istediği biraz değer görmekti
Yanlış yapsa bile yanında birinin olmasıydı
Belki çaresizdi, destek bekliyordu
Yapayalnız hissediyordu
Belki öyleydi, belki değil
Önemli olan onun hisleri değil miydi ?