solitude
@manquant
“Beklemek acı verir insana, acı kusursuz olursa, ölüm olur,” dedim..
“Hayır,” dedin. Beklemek, kimseler bilmeden, sevdiğin ile aranda görünmez bir köprü kurarak beklemek, Azrail’in bile haberi olmadan beklemek. Ama bir köprünün ucunda. Gideceğin yol belli,
yolun sonunda bekleyen belli, ilk adım belli, zamanın durmasını
istediğin o anı yaşamadan birkaç saniye önce beklemek. Ve o heyecanı içinde tutabildiğin kadar tutmak. Son ana kadar, ona seni
seviyorum demenin başka bir yoludur beklemek. Birini ya da bir
zaman dilimini değil, sadece son anın hiç gelmemesi için beklemek. Bir ucu başlamak, diğer ucu bitirmek olan bir köprüde, her
şeyin sonu vardır düşüncesi ile hiç başlamamak. Sadece olduğun yerde güvenle beklemek. Nefes almak. Zamanı durdurmak
gibi bir şey. Tüm engebeli yolları aşmış ve varış noktasına ulaşmışsın, ama bitiş çizgisine bile bile basmıyorsun gibi beklemek.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir bıçağın kalbine saplanması için yemek bıçağına ihtiyaç
yoktur. Düşünde bir umut parçalandığında, bir hayal kırıldığında,
içinde bir yıldız kaydığında, yahut mavinin tonunu unuttuğunda da kalbinde bir baskı olur. Ve inan bana, bu bir bıçaktan daha keskin yaralar oluşturur. Dikişi mümkün değildir
Ölen birinin nerede olduğunu bilebilirsin, sevdiklerin yukarlardadır. Yıldızlara gökyüzüne baktığında onları görebilirsin. Bilmek
insana mutluluk verir. Güven duygusu verir. Fakat aşk böyle değildir. Gitmek böyle değildir. Terk etmek böyle değildir. Yok olmak
böyle değildir. Bunların hepsi, ama hepsi ölümden farklı şeylerdir.
Yaşayan birinin yokluğu insana ölümden daha çok acı verir. Senin
nerede olduğunu bilmemek bana her şeyden daha çok acı veriyor. Beni affet.
Şimşek sesleri, yıldırım düşmeleri, toprak altındaki tohumları kırar. Bunu bir kelebeğin oluşumuna benzet. Tohum kırıldıktan sonra bitkiler, ağaçlar oluşur. En güzel şeyler, ya kırılarak acı çekerek ya da korku sonucu oluşur. Işık kırıldığında gökkuşağı oluşur. Bir orkidenin karanlık bir dolapta çiçek vermesi de korkusu yüzünden değil mi?