Bugünün insanı, elinde yayı, peşinde köpekleriyle bataklıkların kıyılarını arşınlamıyor: Özgürlük içgüdüsüne hitap eden başka yalnızlıklar buldu kendine. Bireyin toplumsal kaygılarından kaçıp sığındığı entelektüel metruk alanlar. Meçhul bir halk yaşar oralarda, umursamaz nereden geldiğini.
Bu hızlı el yazısını okumaya çalışıyorum fakat hiç durmadan biçim değiştiren bu çivi yazısından çözebildiğim yegâne kelime Adalet değil Ölüm. Ey Ölüm, üstü tozlanmış güzel yüzlü çocuk, işte sana küçük bir saray, cilveleş dilediğin kadar.