nurbanu
@maqamless
Reklam
Uyandığı zaman gökte yıldızlar
İnsan düşünür: bilirim Allah var!
Tanrısal bir öpüştür söken şafak
Ne hoştur insanın bir gül açası,
Koşan göklerde kuş gibi uçası,
Bulutlarla yağmur olup ağlamak.
Gitmek, sona ermeden bir zamanda.
Başıboş bir tekne gibi ummanda;
Fırtınalarda ne yelken, ne bayrak.
Fakat beni sen uyandır, ey zeka!
Bak, işte önümde her günkü çorba,
Ekmek, kaşık ve kasesiyle bu aşk.
Sarhoş eden, davet eden bu ölüm
İçinde ben salt bir adem oğluyum,
Korkan, ölüşünü hatırlayarak.
Ey, ışığın boşandığı gerçek düş!
Bütün zamanı kucaklayan öpüş;
Yaşamak eken insan, veren toprak
// dıranas
Önümüzdeki vazifenin yeniden itidali sağlamak olduğunu söyleyebiliriz. Bu aynı zamanda, birbiri ile irtibatlı olması gerekirken ayrılmış olanı, yeniden irtibatlandırarak birleştirmeyi de gerektirmektedir. Bu cihetten karşımızdaki önemli meselelerden birinin, belki birincisinin, modern medeniyet içerisinde, yaygın ifâdesi ile "etik ile estetik ve bilimin" birbirinden ayrılmasıdır. Bunu biz daha farklı bir şekilde şöyle de ifâde edebiliriz: İyi, güzel ve doğru birbirinden ayrılmış; birbiri ile irtibatsızlaştırılmıştır. Modern dünyada sanatın ahlâkı olmadığı gibi, ahlâkın da estetik bir kaygı taşımasına gerek yoktur. Hele hele bilimin ne ahlâka ne de estetiğe ihtiyacı vardır. Her birisi kendi işini, diğerleri ile irtibatsız bir şekilde, diğerlerini dikkate almadan yapar, yapmalıdır. Bunun nasıl esaslı bir mesele olduğunu müzâkere etmenin yeri ve zamanı burası olmadığı için, sâdece bir misal üzerinden kısaca işâret etmekle iktifâ edeceğim: Kevin Carter isimli Güney Afrikalı meşhur gazeteciyi hepimiz hatırlarız. Gazeteci bir akbabanın bir çocuğu avlamasını kenarda durup kaydetmiş. Amacı bir gerçeği, bir doğruyu Afrika'da açlık olduğunu, bütün dünyaya iletmek...
Modern dünyada bireyin ve bireyciliğin çok konuşulması varlğının tanınması ve önemli olmasından değil, ironik bir şekilde hakikatte anlamsız ve önemsiz olmasındandır. Modern Batı ve modern medeniyet insanı fert olarak değil, sadece tür olarak kavrayabildiği için fert ve ferdiyet, kural olmaktan çok istisnâdır. Kural, insanların hep kollektif bir yapının bir unsuru olarak kavranmasıdır. Günümüzde ilimlerin ya tabii ya da sosyal ilimler olarak kabul edilmesinin de esasını bu kavrayış eksikliği teşkil etmektedir.
