Murakami den okuduğum ikinci kitap. İlk okuduğum kitap, yazarlığa yeni başladığı “rüzgarın şarkısını dinle” eseriydi. Kitap bana çok geçmemişti o yüzden ikinci bir kitabını okuma kararı aldım.
Bu kitapla da anladığım üzere yazarın kitaplarında bir sonuca varmaya çalışmamalıyım. Hikayede bir sonuç için beklememeli, okuduğum satırların anlık keyfini çıkarmalıyım.
“Karanlıktan Sonra “ kitabında uyku ve uyanıklık arasında, Mari ve Eri adlı iki kız kardeşin etrafında şekillenen bir hikaye okuyoruz. Mari uykudan kaçıp gece karanlığına sığınıyor, Eri hayatın gerçekliğinden kaçıp uykuya sığınıyor.
Yan karakterlerşe de desteklenen güzel bir kitap.
Peki gece sadece uyumak için mi var? Yoksa gecenin karanlığında gerçekleşen, yaşayan, saklanan şeylerde mi var sorusunu akla getiriyor kitap.
Bir serinin daha sonuna geldim.
Öğrencim çok ısrar ettiği için kitabı alıp okudum. İlk kitaba göre ivme inanılmaz düşük. Normalde kitapların ilk 100 sayfası çok sarmaz beni ama burda ilk 300 - 350 sayfa diyebilirim. Sadece Erron-mari sahneleri hoşuma gitti. 400den sonra ama su gibi altı gitti kitap. Gerçekten iyiydi. Hareketlendi. Çerezlik bir kitap. Fantastik seviyorsanız fena değil. Bu arada ilk kitap ile en büyük diğer farkı bakış açısı. İlk kitabı Jenna'nın gözünden okuduk ama burda değişkenlik gösteriyor.
Reklam
Son zamanlarda okuduğum en sade, akıcı ve karakterleriyle güçlü bir bağ kurabildiğim kitaplardan biri oldu. Kitap hakkında yapılan yorumları incelediğimde genel olarak beğenildiğini gördüm. Beğenmeyenlerin hangi noktaları eksik bulduğunu ise açıkçası merak ettim. Bu, yazarın okuduğum ikinci kitabı ve yine oldukça keyif aldım. Bu deneyimden sonra diğer eserlerini de okumayı düşünüyorum.
Kitap üzerine uzun uzun konuşulabilecek pek çok detay var. Karakterlerin neden orada bulundukları, yaşadıkları dönüşümler, birbirleriyle olan bağlantıları ve karakter gelişimlerinin işleniş biçimi benim çok hoşuma gitti. Özellikle Mari'nin doktorla yaptığı konuşmalar oldukça etkileyiciydi. Kitap boyunca yer verilen bazı cümleler ve sorgulamalar, insanı kendi hayatı üzerine düşünmeye yönlendiriyor. Bu felsefi ve psikolojik dokunuşlar hikâyeyi benim için daha da anlamlı hâle getirdi.
Hem anlatımının akıcılığı hem de düşündüren yönü sayesinde kitabı büyük bir zevkle okudum. Karakterlerin iç dünyalarına yapılan yolculuk ve yaşamın anlamına dair ortaya attığı sorular nedeniyle benim için unutulmaz bir okuma deneyimi oldu
YEŞİL BAMBU
Yurong adında kendini ilme adayan fakir bir öğrenci vardı. Yurong çok bahtsızdı, genç yaşta anne ve babasını kaybetmişti. Onu büyüten ebeveynlerinden biri olan amcası Yurong'u evin hizmetçisiyle evlendirdi. Karısı sürekli Yurong'u küçümserdi. Yurong otuzuna merdiven dayamışken böyle devam edemeyeceğini düşünüp karısına patlatıp bölge sınavlarına başvurdu lakin kötü bir şekilde başarısız olunca hiç eve dönesi gelmedi. Dongting Gölü'nün kıyısındaki Wu Wang mabedine uzanan geçidi sürünerek tırmandı ve sırtüstü uzandı. Gökyüzüne baktı ve orada kutsal olan karnı tok olan kargaların yerinde olmak isterken bir adam geldi ve ona siyah giysi verdi. Yurong kargaya dönüştü üstelik Kral Wu ona Yeşil Bambu adında hizmet edecek dişi bir karga da göndermişti. Bir gün bir teknenin üzerinde uçarken bir yaramaz çocuk asker Yurong'a ok fırlattı. Yeşil Bambu onu taşıdı ve arkadaşlarını çağırıp tekneyi alabora ettiler lakin Yurong Yeşil Bambu diye gözlerini açtığında insandı. Sonra çiftçi dün akşam geçerken ölü gibi uyuduğunu uyandıramadığını ve merak ettiği için kontrole geldiğini söyledi. Yurong çiftçiyi uğurladı ve evine döndü. Çok da hoş karşılanmadı,karısı yine emirler verip duruyordu. Ne kadar iyi biri olmaya çalışsa da dayanamadı karısına tekrar patlatıp sınavlara girdi ve yine başarısız oldu. Kendini Dongting gölüne atmaya karar vermişti ki yanına bir kadın geldi Yeşil Bambu idi. Birlikte Hanyang'a Yeşil Bambu'nun evine gittiler ama Yurong karısını özlediğini fark etti. Yeşil Bambu Tanrı'nın sınavından geçtiğini söyledi meğer Kral Wu Tapınağı Tanrısı için kuşlara ve hayvanlara dönüşmenin mutluluk olduğunu düşünenler bir usanç kaynağı imiş bu yüzden de okla vurularak cezalandırılmış ama şimdi sınavı geçmişti. Yurong eve döndüğünde ona güler bir yüz karşıladı. Yurong
"Mari Rocerin sirri" dedikdə, əksər insan "Morq küçəsindəki qətl"in davamı kimi düşünür, amma mənim üçün bu, tamam fərqli bir təcrübədir.
Əvvəla, Po bu hekayədə detektivi kreslosundan qaldırmır. Bəli, Düpen otağında oturub qəzet qırıntılarını oxuyur, hadisə yerinə getmir, dəlilləri öz gözü ilə görmür. İlk baxışda bu, zəiflik kimidir. Amma məhz burada Po mənə ən maraqlı sualı verir: həqiqəti tapmaq üçün fiziki olaraq orada olmaq şərtdirmi? Düpenin dediyi kimi, "Parisin mərkəzində oturub dünyanın işlərini həll etmək olar".
İkinci məqam: bu hekayə əslində real bir cinayət üzərində qurulub – Meri Sesiliya Rocersin Nyu-Yorkda öldürülməsi. Po hadisələri Parisə köçürüb, adları dəyişib, amma mahiyyəti saxlayıb. Mən bunu oxuyanda bir az narahat oldum, çünki Po real qadının ölümünü bir növ "laborator işi"nə çevirir. Bəli, ədəbiyyat belə işləyir, amma yenə də... burada etik bir sərhəd var. O dövrdə heç kim buna fikir vermirdi, amma mən verirəm. Düpenin soyuqqanlı təhlilləri ilə real faciə arasında gərginlik hiss edirəm.
Üçüncüsü, ən vurucu tərəf: Po bu hekayədə qəzetləri ifşa edir. Düpen deyir ki, mətbuat həqiqəti axtarmır, sensasiya yaradır. Hər kəs öz nəzəriyyəsini qurur, faktlar isə əyilir. Bu gün də eyni şey baş verir – sosial şəbəkələrdən tutmuş "investigativ" kanallara qədər. Po 1842-ci ildə bunu yazıb, amma sanki dünən yazılıb. Məhz buna görə "Mari Rocerin sirri" mənim üçün adi bir detektiv hekayədən daha çox, fəlsəfi bir manifestdir.
Amma real deyim: bəzi yerlərdə kitab çox uzun çəkir. Düpenin qəzet məqalələrini sətrivər sətir təhlili bəzən yorur. Həm də sonu... redaktor qeydi ilə bitir: "Düpen haqlı imiş, polis qatili tutub". Bu, bir az asançılıqdır. Sanki Po özü də hekayəni necə bitirəcəyini bilmir. Bəlkə də ona görə ki, real hadisənin qatili heç vaxt tapılmamışdı –
Veronika Ölmek İstiyor / Paulo Coelho
Veronika Ölmek İstiyor, dünyaca ünlü Brezilyalı yazar Paulo Coelho tarafından 1998 yılında yayımlanan, yaşamın anlamı, delilik, toplumun dayattığı normlar ve varoluş üzerine derin sorgulamalar içeren sarsıcı bir romandır.
Hikaye, Slovenya'nın başkenti Ljubljana'da yaşayan 24 yaşındaki güzel ve genç bir kadın olan Veronika’nın etrafında döner. Veronika'nın dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayatı vardır: İyi bir işi, arkadaşları, talipleri ve onu seven bir ailesi... Ancak o, hayatın monotonluğundan, her günün birbirinin tekrarı olmasından ve geleceğin ona yeni hiçbir şey sunmayacağına inanmasından dolayı derin bir boşluk hissetmektedir.
Bu varoluşsal sancı neticesinde Veronika, yüksek dozda uyku hapı alarak intihar etmeye karar verir.
Ancak planı başarısız olur ve gözlerini Villette adında, akıl hastalarının kaldığı ünlü bir psikiyatri kliniğinde açar. Doktoru, aldığı ilaçların kalbinde geri dönüşü olmayan bir hasar bıraktığını ve yalnızca birkaç günlük ömrü kaldığını söyler.
Öleceği günü beklerken Veronika, klinikteki diğer hastalarla (özellikle şizofreni teşhisi konmuş ama aslında sadece toplumun kalıplarına uymayan Eduard, panik atak hastası Mari ve depresyonla mücadele eden Zedka) vakit geçirmeye başlar.
Reklam
Reklam