"Dilim hayatta kalmak hakkındaydı: Sıcak duş alabilir miyim?
Yiyecek bir şey var mı? Babam annemi öldürecek mi? Evde fareler var mı? Mücadele edecek araçlarım yoktu ve bu travmayı,
korkuyu kaygıyı ve kendi adıma konuşamamayı yetişkin hayatıma taşıdım. Hepsinin temelinde utanç vardı. Enerjimin tümünü
saklanmaya ve hayatımın sertliğini gizlemeye harcıyordum. Bu
işlevsizliği yetişkin hayatıma taşıdım."
VİOLA DAVİS