Ayşe Helin
@maruldankitap
İg: vaveylakitap_
Şu anda okuduğu kitap
öyle sıkılmışız ki herşeyden,gırtlağımızı sıkıyor herkes...
bir bir terkediyoruz ne varsa.
önce sen bırakıyorsun beni,
sonra ben kendimi...
kendimizden gidiyoruz,hiç yaşamamışcasına...
benim kal diyesim yok, senin durasın.
desem bile
-öyle işte...
çok şey istemiyorum senden,
dilinde büyümüş, dudaklarının tuzuyla tatlanmış
bir avuç kelime bırak bana.
elbet gidecektin.
şimdi gidiyorsun benden.
sonra ben gideceğim...
gölgenin arkasında saklanasım var.
elimde bir bavul,içinde anılar.
gelme desen bile durmayacağım.
dursam bile,
-öyle işte.
nasıl desem.
içimde beni susturan anılar,
seni düşününce hep, bir kaç düğüm atıyor boğazıma.
biliyorum;
konuşsam bile duymayacaksın.
önce sen unutuyorsun beni,
sonra ben.
ama gözümde varken gözlerin.
bakmasam bile
-öyle işte
~İlhan Karaman
Reklam
De ki dünya batacak belli!
İçinde mi kalmalı
Yoksa dışına mı kaçmalı geminin
İşte o geminin
Tahta soğuk güvertesinde
Hırpalanmışım
Yalnızım
Çok uzakta
Ağlamaklıyım
Ağlak olsun istemiyorum şiirim
Bilemiyorum
Bileğimde bir dağ
Kalbimde üç deniz var
Gidemiyorum...
Ben dünyaya küstüm
De
Diyemiyorum...
Hem ben kimim ki
kafayı yemiş
uluslararası ve kravatlı adamların
toprakları çocuk gözyaşlarıyla suladığı bu coğrafyada
bir garip
bir meczup
bir âşık
bir
...
“Tek yükü kendi yorgun yüreğidir” aslında biricik hazinesi de. Çocuklar büyürken artıyordu yüreklerindeki yük de. “Babam geçen kış ölmüştü” dedi küçük kız, “bana şekerler, bisküviler gönderiyordu oradan...” sonra kıpkızıl bir güneş vardı, sisli bir sabahtı, salladı parktaki salıncakta kızını baba, yeniden yaşama dönünce... Anlattı sonra küçük kız, “Güneş de bizimle sallandı anne...”
