kübra
@masalgemisi
53 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Kendini sevmek, bazen gitmekle başlar.
Colleen Hoover, sevmenin, affetmenin ve en çokta gitmenin ne kadar cesaret istediğini öyle gerçek anlatmış ki, kendimi bazı cümleleri tekrar tekrar okurken buldum. Ryle’ı sevmemeye çalıştım, ama sevginin bazen nasıl bir tuzak olabileceğini gördüm. Atlas’ta sığınak buldum ve Lily’de kendimi. Çünkü bazen birini sevmek, kendinden vazgeçmektir. Ve bazen en doğru seçim geride bırakmaktır.
Kitabın adı gibi. Bizimle başladı, bizimle bitti. Ama içimde bir yerlerde bu kitap hâlâ devam ediyor. Çünkü her kadın biraz Lily, her yara biraz aynı yerden açılıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazı hikâyeler seni kendi ihtimallerine götürür.
Bazen bir kitap sana hikâye anlatmaz. Senin içindeki eksik cümleleri bulur. Bir İhtimal Daha tam olarak böyle hissettirdi bana. Yazar kelimeleri sakınmadan, süslemeye çalışmadan ama bir o kadar da incelikle bırakmış sayfalara. Okurken kendi suskunluklarını, bitmemiş konuşmalarını, içine gömdüğün ihtimalleri buluyorsun.
Bittiğinde huzur değil, biraz yarım kalmışlık hissi bırakıyor ama o yarım kalmışlık iyi geliyor çünkü hayatta da çoğu şey öyle zaten. Umut var, ama pembe değil; gerçek. Aşk var ama kırılgan ve bazen yorucu. Gerçekten hissetmek isteyenlere dokunur bu kitap.
İnsan geriye dönüp baktığında şimdilerin birer hediye olduğunun farkına varıyor. Bir kez daha anladım ki, ortadoğu unutulup gitmiş bir cehennemin içinde küçük bir günah. Kadınlar bu ülkelerde sadece bir kelebek, oradan oraya savruluyor ve rüzgar nereye eserse oraya konuyor. Ve yine bir kelebeğe özenir gibi ortalama kırk senelik hayatlarında toplansa sadece bir gün gülümsüyorlar. Gözyaşlarıysa birer inci tanesi. Belki de bu yüzden kabuğunu kırıyor inci. Bu kitap, geçmişten bugüne Taliban’ın vahşetini çok güzel anlatıyor ama şimdilerde bile ortadoğu ülkelerinin çoğunda hiçbir fark yok. Minnettarım ülkeme. Daima.
