Sanırım fazla katıyım- insanların işini kolaylaştırmayacak denli katı olduğum kesin. Aptal ve ahlaksız davranışları gereği kadar çabuk unutamıyorum, bana yapılan kötülükleri de. Her duygu sömürüsü beni duygulandırmıyor.
Ve ondaki beni mest eden o harika, donmuş, yüce sükûneti… ben… ben geride kalmıştım, size söylemiştim ya, adeta felç olmuştum, onun gittiğini kavrayana kadar…
Ama orada durmaya devam ettim, bana söyleyeceği bir kelimeye susamış olarak, beni anladığını anlatan bir işarete susamış olarak duruyordum ve bakışlarımı konuşmaların arasında bir yere sabitlemiştim, bir blok gibi.