Esra Öztürk
@mathildallesia
Usul usul ölür insan, usul usul solar akça.
Şu anda okuduğu kitap
Kvothe... beni Yoltaşında rüzgârın adını çağırmaya iten çocuk, tanımıyorsanız söyleyeyim, kızıl saçları, yeşil gözleri, beyaz teni belki bu kitapta çok yol kat ettiğimiz için bronzlaşmış teni olan, rüzgârın adını çağıran, şimşekler indiren... Ademlere giden Felurianla masallaşmış ama benim hep efsane olan Kvothem. Dediğim gibi efsaneler illa ki duyulur ve bir efsaneyi okuyoruz. Bilge adamın korkusu... bu kadar uzun sürede bitirmemin nedeni ilk başta günde 150 sayfa falan okuyordum, beş günde yedi yüzden fazla okumuştum ama sonra hayatımın en kötü günlerinden birine girdim, Haziran böyleydi ama Temmuzun başının böyle olması beni bitirdi. Bu yüzden uzun bir ara verdim ve bugün bitirdim. Bu kitapta Kvothemiz Üniversiteden ayrılıyor, bir mola gibi düşünün. Kitabın arkasındaki üniversiteden atılma mevzusunun burada geçeceğini düşünmüştüm ama hayır. Yazarımız sürekli bir yerlerden bir şeyler söylüyor ama asla bir şey anlatmıyor, işin ilginç kısmı bu. Çünkü duyduğuma göre seri üç kitaptan oluşacakmış ve bu kitapta neredeyse hepsinde Kvothe kendini geliştirip yolculuğa çıkıyor... bunların hepsi nasıl üçüncü kitaba sığacak acaba? Asıl merak ettiğim, şu an ki Kvothemiz otuzlu yaşlarda, yazar on yedi yaşındaki Kvotheyi bir kitapta nasıl oraya fırlatacak? Bu kitapta çoğu bölüm zaman atlamalıydı, çünkü yazarımız kitabın yetişmeyeceğini anlamış olmalı. Ben zaman atlamalı olayları sevmem, ilk başlarda gözüme çok battı kesinlikle ilk kitap daha güzeldi falan diyordum ama sonra buna alıştım gibi... bir de Kvothe bazı bölümlerde gözüme çok korkunç göründü, adamların gözlerini oyamalar falan... ama itiraf etmeliyim ki Ellie, Krin olayında Kvothenin yaptığın çok hoşuma gitti. İyi yaptı. Yüz otuzuncu bölümde falan göreceksiniz yanlış hatırlamıyorsam, o zaman bana katılırsınız. Bir de
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bülbülü Öldürmek
Ben... nasıl anlatsam bilemiyorum. Az önce kitabı bitirdim, yutkunmaya çalışıyorum şu an ne yapacağımı bilmiyorum. O kadar güzel bir kitaptı ki! Öcü Radley seni çok sevdim, Scout (benim küçük arkadaşım), Jem, Atticus, Dill ben sizi çok sevdim. Irkçılığı, toplum gerçeklerini, kötülüğü, iyiliği... iyiliğin hep olduğunu okuyoruz biz bu kitapta. Hikâyemiz birinci sınıfa bile başlamamış Scoutmuzun ağzından, (bir çocuğun ağzından, böyle güzel anlatılmazdı...) Atticus avukat ve bir gün zor bir davayla karşımızda, Tom siyahi birisi ve suçlandığı şeylerden ak çıkması gerekirken ölü çıkıyor. Bakın, nasıl söylesem bilemiyorum; toplum öyle acımasız ki ten rengini göre yargıladığı insanların bir birey olduğunu düşünemiyor. Irkçılık hastalıktır. Sevgisizlik hastalık değildir ama kötülüğe dönüşebilir. Bunu bilin. Sonu öyle bitti ki yarım kalmış hissettim ama biliyorum ki yarım kalan bir şey yok. Öcü Radley masalını çok sevdim ama onun hikayesini de doğru bir şekilde öğrenmek isterdim. Müthiş bir kitaptı ben bir altı bırakayım o zaman...
“ İnsanların çoğu iyidir, Scout, yeter ki sen onları bir gün gör.”
SON
