Ümit Sefa Külcü

küçüğe mektup
İnsanlar garip varlıklar küçüğüm Konuşmazsın, ne ketumsun derler Çok konuşursun sussana derler Senin mutluluğun onlara batar küçüğüm Kendileri mutsuz olduklarından Seni de kendileri gibi olmaya iterler Kendini güzel bulmamalısın Yoksa egoistsindir Kendini çirkin bulmamalısın Yoksa kendinle barışık değilsindir İnsanlar hep kendisiyle çelişir küçüğüm Birilerinin sözünü dinlersen Pısırık işte ya derler Kendi bildiğini okursan Bundan adam olmaz derler İnsanlar ne yaparsan yap seni beğenmezler küçüğüm Seni kimsenin anlamadığını geç öğreneceksin Kimsenin seni sen olarak kabullenemediği bir dünyadasın Kimi üzmemeye çalışırsan en çok onu üzeceksin O, bu çabayı bile farketmeyecekler Oysa sen bu çabayla dilim dilim dilimleneceksin Gün gelecek aşık olacaksın küçüğüm Herkes yanlış olduğunu söyleyecek Sonra aşklar bitecek Herkes kendini müneccim ilan edecek Ben biliyordum işte biliyordum diyecek Sanki sen bunları hiç bilmiyormuşsun gibi Bir şeyleri başaramadığını hissettiğin zamanların olacak Olacak işte küçüğüm Tam da o zamanlar ayağa kalk
Şiir
Reklam
Misali
Sigara gibiyim aslında Tadımı bilmeyenlere çok ilgi çekici gelmem Tiryakilerim ise duramaz bensiz bir saat bile İnsanlara çok mantıklı gelmesem de Bağımlılık yaparım kimilerinin dudaklarına Pek çoğunun da işlerim nefesine bile Kokumdan çoğu insan rahatsız olsa da Ateş olmadan tütmesem de Ateş yoksa bile o an Bi yerden yanıveririm işte Her insan merak edecektir beni Gece demem, gündüz demem Soğuk dinlemem sıcak dinlemem Çeker insanın canı beni Sigara gibi üzerimde yazmaz ama Beni içmek de insanı öldürür Kimileri ise kültablasında öldürülen sigaralar gibi Çoktan öldürmüştür beni Kimisi yeniden yakarken Kimisi tövbe çekmiştir bana Çok pahalıya mâl olurum Çok da çeşitliyimdir Her çeşidimin farklı müptelası vardır Herkes uyarsa da düşme bu illete diye Herkes mutlak düşecektir bana Üstelik tek dal gibiyimdir Kimse vermek istemez başkasına İçine çeken zor da üfler dışına Dolaşırım uzun uzadıya damarlarınızda Bu kadar anlattım ya kendimi size
Şiir
Gizli Yalnızlık
Yalnızlık ve ben iki kadim dostuz Ben onu seçiyorum o beni Hayatın biraz biberi biraz tuzuyuz Terkettiğimde bile bırakmıyor ki beni İnsanları gördükçe artıyor değeri Bilinmiyor ki herkesin ederi Sen altın sanıyorsun Oysa yok teneke kadar değeri Bundandır yalnızlığı terkedemeyişim Bundandır kendimden başkasıyla dertleşemeyişim Bilmem son noktası nerdedir ama Yalnızlık ve ben bütünleşmişim Not: şiir kendime aittir...
Biliyorsun
Sen de benim kadar gerçekleri görüyorsun Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun Bir başka dünyanın insanısın yavrucağım Sen kendi dünyanın toprağında büyüyorsun
Müzik
Ayın Güle Serenadı
bülbül yine mey’ustu; vatan virandı gülüm uğrunda hayallerim bile yıprandı gülüm Mecnun dahi Leyla’yı anmaz oldu yürekten güzeller güzeliydi; hani sultandı gülüm yaşamak, sonsuzluğu tattı avuçlarından ölüm tomurcuklandı; kabir uyandı gülüm bir kafdağı kalmıştı varlığından bihaber seni görünce, o da tutuşup yandı gülüm Nurullah Genç
Şiir
Reklam