Hekimler gidin başımdan
Gözleri sürmeli yarim gelsin
Ecel dökülse de eteklerinin taşından
Elleri kınalı yarim gelsin!
İlhamlar gidin başımdan
Gül kokulu yarim gelsin
Dökülmese de tek satır sayfamdan
Sesleri yaşlı yarim gelsin!
Ümit Sefa Külcü
Sonunda olacağı bildiğimiz için mi onu yaşarız?
Yoksa olacak olacak diye mi o şey başımıza gelir?
Bazı insanlara hüzün mü yakışır?
Yoksa onlar kendilerine mi hüznü yakıştırır?
İnsan kendini sürekli tekrar eden bi döngüde midir?
Yoksa tekrarlayan şeyler iz bıraktığından mıdır fark edişi?
Bir insan gerçekten kendini aşabilir mi?
Yoksa bu çaba beyhude midir?
İnsan beyni sahiden uyurken de uykuda mıdır?
Yoksa nöbette bir asker gibi midir?
Çok düşündüğümüzde mi kötü bir his kaplar içimizi?
Yoksa kötü his kapladığında mı çok düşünürüz?
Ümit Sefa Külcü
İşte gelip geçiverdi
Hayatın bir bölümü daha
Bir sinema filmi gibi gözlerimizin önünden
İçinde ne kadar çocuktum ne kadar şen
Şimdi dönüp bakıyorum ardıma
Kimler kimler koştu yardıma
Oturup köşedeki kaldırıma
Daldım elimdeki sigarayla
Kimi tatlıydı kimi de tuzlu
Bazen sıcaktı bazen buzdu
Akıp geçen zaman sanki
Elimde tuttuğum kordu
Bunlar da hayatın içinden
Her şey için teşekkür et
Anıları güzel yad et
Budur kendime tavsiyem
Ümit Sefa Külcü
'Seni çok özledim' demek istiyorum Cümlede en çok da çok kelimesi az kalıyor
Sende beni çok özle istiyorum
Bu kez de çok kelimesi çok olur sanıyorum
Anlatınca çok oluyorum
Susunca da çok ölüyorum