Şimdi kuşlar süzülerek geliyor
Soğuk diyarlardan memleketimin semalarına
Geldiği yere baharı getiriyor
Donuk bir kalbin kıyısına
Sonra kuşlar yine süzülerek gidecek
Kim bilir hangi memlekete
Bizden kalan baharı götürecek
Donuk kalbin buzları tam çözünecekken
Memleketin kim söndürecek güneşini
Gündüzünü geceyle kim örtecek
Ülkem kaç baharı daha görecek
Kaç kez kuşlara misafirlik edip
Gidişinin hüznü dört bir tarafını sarıp
Gözlerinden yaşlarını dökecek
Ümit Sefa Külcü
Kiminin kolu kiminin kanı
İşte bunun üstüne kuruldu
Medeniyetlerden en medeni olanı
Kahriman Türk yurdu!
Nice nice savaşlar gördü
Çağlar açtı, çağlar kapadı
En sonunda Türke yar kaldı
İhtiyar Anadolu!
Elbet fetholunacaktı
Bağrında nice mehmetler doğacaktı
Adı hep kostantiniyye kalmayacak
Bir gün İstanbullaşacaktı...
Ümit Sefa Külcü
Şimdi kirpiklerin saydırır bana yirmi dördü
Her biri ok gibi saplanır sineme
Geçerek olimpiyat halkalarımın içinden
Her biri ayrı bir kıtayı renklendirir gönlümde
Yüzündeki çizgilerden esinlenerek
Tam teçhizat olmana ne hacet
Vuruşların Dikeç gibi rahat
Her vuruşunda aylardan sanki mart
Gözlerin silah olduktan sonra
Ölmek bir düğün, bir vuslat
Ümit Sefa Külcü