Bu kitaba o kadar yoğun eleştiri yapıldı ki, uzun süre çıkmasını beklediğimiz halde önyargıyla okumaya başladık. Fakat okudukça önyargılar kırılıp, söylenenlerin ne kadar içi boş olduğu görülüyor.
Murat Menteş'i önceki kitapları yüzünden dindar diye eleştirenler bu kitaptan sonra da nihilist diye eleştirdiler. Fakat Murat Menteş kitaplarında birden fazla ana karakter kullanır ve bunlar farklı görüşte karakterler olur.
Önceki kitaplarda aforizmalar beğenildiği halde bu kitapta yine mi aforizma diye yaklaşıldı. Her yazarın kendi üslubu vardır bu yüzden anlatım olarak kitapları birbirine benzer, bunu kitap okumayan biri bile anlayabilir. Olaylar farklı, mekanlar farklı, konu farklı, karakterler farklı (ki karakterler aynı olsa daha çok severek okurdum) böyle olmasına rağmen "diğer kitapların aynısı olmuş" yorumlarını gördük, ne bekliyorlardı acaba.
Bir de kadın karakterleri kitapta ödül-ceza için verilen eşya gibi kullanmakla eleştiriyorlardı, Şifa da onlara güzel bir cevap olmuş.
Özlediğimiz tatta bir Murat Menteş romanı olmuş, eline, emeğine sağlık. Bunu da tekrar tekrar okuruz yenisi gelene kadar :)
"Yazarın dâhi olduğunu düşünen okur, okuduğu kitapta kendini bulmuştur." diyecek kadar ince, daha ne olsun :)
Sonunda beklentimi karşılayan bir kitap! Kendine hayran bırakan bir kitap kahramanı! Iyi ki okudum dedirten, tam damak tadıma göre, eğlenceli bir hikaye.. Sonra tekrar okuyacağım diyerek kapattım kitabı. Kesinlikle tavsiye edilir :)
Cinayet romanları okumaya alışık olanlar için çok da farklı bir kurgu sayılmaz. Zaten son 100 sayfayı katilin kim olduğunu bilerek okuduğunuz için bir eğlencesi kalmıyor. Kitabı gerilerek ya da severek okuyamıyorsunuz çünkü Rachel'ın fazla depresif, Anna'nın huzursuz, Megan'ın dengesiz ruh halleri üzerinize yapışıyor. Ama çoğu cinayet romanından daha akıcı. Okumak zaman kaybı sayılmaz ama beklentiyi çok da yüksek tutmamak lazım..
