Allah'ım derin bir kaybolmuşluk içerisindeyim.Heybemde kaçıncı tekrarında olduğumu bilmediğim dualarım, avucumda duaların kabulüyle sulanacak bir çiçek. Bir de omuzuma konmuş ürkek bir kuş. Ümitle bekliyor duaların kabulünü, zira suyu o taşıyacak çiçeğe. Allah'ım; bu kuşun tek gıdası ümit. Kanatları korkudan olsa da, midesi ümitten başkasıyla doymaz. Her gün besliyorum onu.Gideceğiz o kutlu mekâna diye. Vakit yaklaştı. Duam,doğum günümde orada olmaktı.Derin bir kaybolmuşluk içerisindeyim. Vesveseden bir kafesin içindeyim. Hiç durmadan akan bu zaman,ayaklarımı kaydırıyor. Allah'ım... Bulmak istiyorum kendimi ve dahi gideceğim yerleri. Yüreğimde şevksizlik,eylemlerimde hareketsizlik var.Allah'ım, şimdi tüm kapılar kapalı olsa da,yolum belirsiz ve her yer karanlık olsa da biliyorum ki sen kapıların, yolların ve ışığın da Rabb'isin. "Kün fe yekûn". Ol dersen Olur Rabbim.Ne olur Ol! de kapılar açılsın, ışıklar yansın ve yolum aydınlansın. Kurtulayım bu mechulden ve gayretsizlikten. Solmasın çiçeğim, omuzumdaki kuş özgürlüğüne kanat çırpsın Rabb'im...
~defterimden
14.02.2025