Beyza
@mavi_statin
Ölüm Senden Bir Şey Aldığında
Ölüm senden bir şey aldığında
onu geri ver
ölenden, ölen yaşıyorken
ölen senin kalbinken
aldığın şeyi
geri ver
onu bir güle ver, bir kıtaya, bir kış gününe
başlığının karanlığından seni izleyen
bir çocuğa ver
Ölüm senden bir şey aldığında
onu geri ver
ölenden, siz yağmurda kar altında öylece dururken
güneş altında ve ölen yaşıyorken
ve sanki sana
hatırlamadığın onun da unuttuğu ve
üzerinden sonsuz zaman geçmiş
sonsuz zaman geçmiş
sana bir şey soracakmış gibi
sana yüzünü çevirmişken
aldığın şeyi
geri ver
Ani bir ölüm, arkada kalanlar için, zamanın “akışına“ öyle bir darbe vurur ki zaman durur ve yavaşça bir yerde birikmeye başlar. Bildiğimiz, devamlı ileri doğru seyreden, o eski zaman şeridi artık insanı içinde tutan dev bir bilyedir. İnsan, kenarları olmayan bir dairenin içinde yaşamaya başlar.
Menekşe yazıyorum,zambak yazıyorum, senin kahverengi gözlerini yazıyorum. Kardelen yazıyorum, eğrelti otu yeşili yazıyorum, seni yazıyorum; benim güzel çocuğum. Sana gizemli yazıyorum; minik güneş, yerkabuğunun altındaki çocuğum. Gece mavisi gökyüzüne dolunay yükseliyor yazıyorum; kalbim hasta, kederim beyaz.
Mankurt
Bir insanın toprağını alabilirsin,zenginliğini alabilirsin hatta hayatını bile alabilirsin ama insanın hafızasını elinden almayı kim bulmuş,kim buna cesaret etmiş?Ah,Tanrı’m eğer sen var isen insanların bunu yapmasına nasıl izin verdin?Sanki bu dünyada yeterince kötülük yok muydu?
“Dün var olan bugün artık yoktur.Bu dünyada her şey gelir ve geçer.Bu dünyada sadece kendisi de sonsuz olan ayın ışığıyla yollarını bulan yıldızlar sonsuzdur,sadece sonsuz olan güneş her daim doğudan doğar ve sadece bağrı kara dünya kendi sonsuz yerinde sonsuza dek durmaktadır.Dünyada ise sadece insanın hafızası herkesten fazla yaşar,insanın kendi ömrü ise kaşlar arasındaki mesafe kadar kısadır.Ancak ve ancak insandan insana aktarılan düşünce ölümsüzdür,ancak kuşaktan kuşağa aktarılan söz ölümsüzdür…
