Başta babama olmak üzere sevmeye ve sevgiye dair çok öfke var içimde.
Ey karşılıksız, menfaatsiz ve saf sevgi! Neredesin?
Şu çıkarla dolu dünyada bir beni mi sığdıramadın içine?
Ne sevdiğim var ne sevenim,
Beni kendinden neden bu kadar uzak tutarsın?
Hak etmiyor dediğim birçok insan var etrafı sevgiyle dolu...
Kendi ayaklarının üzerinde durmaya çalışan, okuyan, kendini geliştiren, bedenini ve zihnini koruyan, vicdanlı ve merhametli ben neden sevilmekten bu kadar uzak...
Sitemim sana ey sevgi!
Keşke biri de beni sevse, önem verse... Gözlerimin içine baktıkça içi titrese...
Beni bedenim için değil ben olduğum için sevse...
Gözleri, yüzü, yaşamı, düşünceleri bana Allah'ı hatırlarsa...
Beraber kitap okusak, seyahat etsek, şu dünyadaki anlam arayışında beraber yürüsek...
Ey sevgi! Masum sevgiyi bulmak çok mu zor? Ben tek başıma yapamıyorum artık...
(Alıntı değildir, içimden geldi.)