Öylesine güzeldi ki bitmesine üzüldüğüm kitaplarımdan biri oldu. Piraye’nin her zorlukta yıkılmayıp güçlülüğünü göstermesi beni ona karşı daha da imrendirdi. Ama şunu farkettim ki yaşanılan kötü olaylarda intikam duygusunu, kendi benliğinden önde tutmak güçlülük değilmiş. Bunu şu cümlelerle de çok net anladım.
“Gururun ağır bastığı yerde, diğer tüm duyguların yerle bir olması kaçınılmaz belki.
Ama şöyle yokla bir kendini. Şu andaki zafer sarhoşluğundan sıyrıldığında da böyle gülebilecek misin”