günlerden bir gün
ölüme doğan kız çocuğu
binbir zorluklarla hayatta kaldığı
daha o yaşında ölüme kafa tuttuğu
yıllarca savaştığı
daha yürümeyi bile bilmeden
daha harflerden bile haberi yokken
4 harf 2 heceyle savaştı
fiziksel olarak kazandı da o savaşı
ama fiziksel olarak kazandığı o savaş
ruhunu kaybettirdi
belki de akıl sağlığını
çünkü sadece fiziksel olarak iyi olup olmadığı önemliydi
ruhunun eksikleri gözardı edildi
evet zekiydi, ama aklının sağlığını da sorgulamadı kimse
fiziksel kontrollerden, sıra gelmedi onlara
bedeni büyüdü, kadın oldu
öyle sandılar ama hiç çocuk olmamıştı zaten
her zaman doğru cevabı veren
yanlışa yer olmayan bir hayat içinde
dış etkenlerdense, artık kendi elinde
fiziksel sağlığını bozmak
bu sefer ölüm ona kafa tutuyor
almıyor onu yanına
belki de onunla o kadar savaştıktan sonra
onu mağlup etmiş olmak
şimdi de ölümün direnmesi
iki hece dört harf
bu savaşı kazanıp,
aslında tamamen mağlup olmak
Yalnız uyuyanlar için
yalnız uyuyanlar için
doğar güneş, okunur ezan
yalnız uyuyanlar için
çalar alarm, yakılır lambalar
yalnız uyuyanlr için
sabah kahvesi, kahvaltı
yalnız uyuyanlar için
hayat devam eder
ötekiler,
gün doğmaz onlar için
doğudan bir ışık
rahatsız eder gözleri
ezan sesi, gecenin sessizliğini
düşüncelerinin gürültüsünü böler
alarm hiç kurulmamıştır zaten
ışık gözleri rahatsız eder
kahve bardakları
hep yarım hiç boşalmaz
sabah kahvaltısı
bir küllük doldukça boşaltılan
böylece bir gün daha biter
güneş doğduğu zaman
çekilir perdeler
ve hayat biter