«Biri benim düşüncelerimi
okuyormuş gibi... Ne yapacağımı bilebilirmiş gibi. Biri beni tanımadan bunu bilebilir mi Scout?» Jem’in sorusu yakarış
gibiydi. Onu rahatlatmaya çalıştım. «Seninle aynı evde
oturmadıkça ne yapacağını kim ne bilir!...»
Birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu cümlenin,hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar gönlüm yandı o gece. Sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile eve döndüm. İnsan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep.