*İnsan bazen her şeyin sonuna geldiği hissine kapılıyor. O andan itibaren ne yapacagını bilememenin çaresizliğiyle, eli kolu bağlanmış bir halde, son bir ümitle, dışarıdan gelecek küçük bir işaretin, çürümeye yüz tutmuş ruhuna yeniden can vermesini bekliyor. Gücüm tükendikçe kesildikçe mucizelere daha çok muhtaç oluyorum.
Her şey bitti aslında. Ya da doğru dürüst başlamamıştı bile.
Var ama yok, orada ama değil, yakın ama uzak; yalnızca çok gerektiği anlarda, neredeyse susacakmış gibi, söylediği her kelimenin ardından, konuşmaktan tam o anda vazgeçecekmiş gibi, ağzından çıkan her söz birazdan geri dönüp kendi boğazına sarılacakmış gibi tereddüt içinde konuşan, anlatmaya dair bütün inancını yitirmiş, her an kaybolmanın kenarında bekleyenlerin hikayesi .
Ben cok cok severek okudum