maviugruna

Sevdiğinin gözyaşlarıyla Islanan bir omuz, ömür boyunca kurumazmış
Reklam
Yalnızlık insanın kendisiyle en uzak mesafesidir kısacık bir yalnızlık anını bile bütün hatıralar sığabilir.
Ölülerin ardından odalarını kilitlemekle acılarımızı da oraya hapsetmiş olur muyuz? Seneler sonra o kapıyı yeniden açtığında unutulmanın tozlarıyla kaplı odada hapsolunur kederler bir anda üstümüze mi saçılır?
Bazen orta yerde duran bir örtü kalkar ve tam o anda hayatın ne kadar kötü ve acımasız bir yüzü olduğunu dehşet de fark edersiniz. Her şeyin bir cevabı olduğuna inanmak saf bir iyimserliktir.
Biz kalbimizi kapatmadığımız sürece ölen sevdiklerimiz de bizimle yaşamaya devam ediyor, onları rüyamızda misafir etmekse hem bizi hem de onları mutlu kılıyordu.
Alıntı
Reklam