Haz çok kisa sürer, müzik bizi sadece bir anligina yükseltip daha hüzünlü bir halde yere birakir, fakat uyku bir telafidir. Bizi terk ettiginde bile, yeniden acı çekmeye başlamamiz birkaç saniye sürer; ve uykuya her dalışımızda, kendimizi bir dostun kollarina teslim ettigimiz hissine kapiliniz. Vefasiz bir dost oldugunu biliyorum, bütün diger dostlar gibi; çok mutsuz oldugumuzda o da bizi terk eder.
Daha önce bu vücut sadece yaşamamıza yarıyordu. Şimdi ise, bu vücudun kendine özgü bir varoluşu, hayalleri iradesi olduğunu hissediyoruz ve ölümümüze kadar onu hesaba katmak, ona boyun eğmek, onunla uzlaşmak ya da mücadele etmemiz gerekecek.