Ne desem bilemiyorum, henüz bitti ve kendimi tam anlamıyla hiçliğin içinde hissediyorum.
Her sayfasını alıntılamak ve kelimeleri, cümleleri unutmamak istedim, bu kitabın herhangi bir detayı unutabileceğim fikri beni dehşete soktu.
“Kendisiyle ve hayatla yüz yüze gelmekten çekinmeyenlere...”
“O mektupta, insanların tarzlarını iki temel bölüme ayırdığımı belirtmiştim:
Ruhunda sükûnete kavuşmak ve mutlu olmak isteyen insanlar inanmalı ve iman etmelidir ama hakikatin peşindeki insanlar iç huzurundan vazgeçip yaşamlarını bu sorgulamaya adamak zorundadır.”