Oğlumun yüzünü gözlerimin önüne getirmeye çalışıyordum. Hep çocukluğu canlanıyordu gözlerimin önünde. Öldüğü çağlardaki yüzünü, bakışını, duruşunu bir türlü anımsayamıyordum. Zamanın sevgiyi nasıl tahrip ettiğini bir kez daha anlıyordum.
İnsan ne kadar yakın olmaya çalışsa da çocuğuyla arasındaki uzaklığı tümüyle kaldıramıyor. Oysa bana düşüncelerini anlatmasını, benimle tartışmasını o kadar çok isterdim ki...