“Korkuyoruz.Düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz.İnsan olmaktan korkuyoruz.İnsana benzetirsek,onlara acımaktan korkuyoruz.İşin içine bir kere acıma girerse,ondan bir daha kurtulamamaktan korkuyoruz”
“İlk çekingenlikler ne kadar tatlıdır.Oysa insan,bu beceriksizlikleri bir an önce yenmeye çalışır.Bütün gücüyle büyüyü bozmak,buzları kırmak için uğraşır.Birlikte yapılan her yeni hareket de,istenmediği halde bu büyüyü geri getirir:insana yeni bir fırsat verir.”
Bana kitap kurdu, boş hayaller kumkuması,hayatın cılız gölgesi gibi sıfatlar yakıştırılabilir.Şövalye romanları okuya okuya kendini şövalye sanan Don Kişot’a benzetebilirsiniz beni.Yalnız onunla bir fark var aramda ben kendimi Don Kişot sanıyorum.