En koyu sohbetlerde bile, konuşmaya bir virgül koyup, bize seslenen yavrumuza "efendim bir tanem?" diyebilmekle gösterilir onlara verdiğimiz değer, ceplerine doldurduğumuz şekerle değil.
Anne olarak kendimizi ne çok hafife alıyoruz. Sesimizi, sözümüzü, kalp atışımızı, bakışımızı kısacası her halimizi fotoğraflayıp üzerine giydiren yavrular var etrafımızda. Ve hızla büyüyorlar..
Şimdi o eski "ben" yerini bir "anne"ye bıraktı. Artık bütün rahatımın bir küçük canlıya feda oluşunun ne demek olduğunu çok iyi biliyorum. Bilmemek kolaydı belki ama bir kere öğrenince bir yavru için annenin ne demek olduğunu, bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Eskisi gibi bakmıyor insan hayata. Rüzgarın esişine yüreği titriyor..