Mehruyan
@mehruyn
Sed omnia praeclara tam difficilia, quam rara sunt.
31 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Hakkında ne yazmaya çalışsam bir şekilde kilitlendiğimi hissettiğim bir kitap oldu. Sonu baştan yazılmış ama o sonu hazırlayan olaylar silsilesi de garip bir şekilde insanı meraka sevk ediyor. Kitaptan ve olay örgüsünden kopulmaması adına başlanıldığı gibi bitirilmesini tavsiye ederim.
"Bir kurbanın anısıydı belleklerimizde kalan."
Ona bir şey anlatmaya başlarsın,öykü daha yarısına varmadan nasıl biteceğini bilir.(s.26)
İnsan onun göğsünü dinleyince yüreğinin içinde fokurdayan gözyaşlarını duyabiliyordu.(s.39)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Charles Dickens'ın bence en güzel, en yoğun en hisli eseri. Yazıldığı dönemin toplumunu, insani ilişkilerini oldukça iyi bir şekilde yansıtıyor. Öksüz bir çocuk ve onun hayalleri bazen fazlaca üzer insanı. Kitapta kendisi hakkında en çok hüzne itildiğim karakter Pip'den ziyade bayan Havisham' ın kurbanı olan Estella'ydı.
I am what you have made me. Take all the praise, take all the blame; take all the success, take all the failure; in short, take me.
Biraz uzun bir zamana yayıldı, yer yer koptum hikaye bağlamından ancak okuduğum her bir sayfa için bu kadar mutlu olduğum nadir kitap vardır. Pip'in hayatını okurken aynaya bakıyor gibiydim. Belki de herkesin hikayenin bir yerlerinde kendisinden izler bulabileceği bir kitap kâh bir katil kâh bir maktul...
Hikayenin sonu okuyucunun tahayyülüne bırakılmıştı ki bana yine severek okuduğum bir kitap olan Doğu'nun Limanlarını hatırlattı. Birkaç alıntı:
Heaven knows we need never be ashamed of our tears, for they are rain upon the blinding dust of earth, overlying our hard hearts. I was better after I had cried, than before--more sorry, more aware of my own ingratitude, more gentle.
We changed again, and yet again, and it was now too late and too far to go back, and I went on. And the mists had all solemnly risen now, and the world lay spread before me.
It was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of light, it was the season of darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair.
In a word, I was too cowardly to do what I knew to be right, as I had been too cowardly to avoid doing what I knew to be wrong.
Tolstoy'un oldukça güzel bir eseri. Kısacık ama dimakta bıraktığı lezzet bambaşka. Bazen nasıl oluyor da yıllar önce yazılan eserler hâlâ insanları etkisi altına alabiliyor diye düşünüyorum. Aslında cevap basit günümüz yazarlarının pek çoğunda olmayan bir şey onlarda vardı "samimiyet". Eski yazarların gördüklerini,yaşadıklarını yansıtma konusunda çok iyi oldukları hiçbir şekilde inkâr edilemez. İçindeki çarpıcı betimlemeler, sadeliği, yazarın üslubu kitabı oldukça çekici kılıyor. İlk gençliğin verdiği heyecan, karmaşık duygudurumlar, akıl ve hisler arasındaki bocalamalar kısacası okurken kendinizi çokça aşina hissedeceğiniz bir kitap.
Ağlamıyordum ama yüreğimin üstünde taş gibi ağır bir şey vardı. Alt üst olmuş zihnimden artan bir hızla düşünceler, varsayımlar geçiyordu; ama başıma gelen felaketi anımsatan her anı bu düşünce ve varsayımların dolaşık zincirini kopartıyordu ve beni bekleyen yazgı konusunda çıkışı olmayan bir bilinmezlik, umutsuzluk ve korku labirentine gidiyordum tekrar.
Duygu meselesindeki gerçek dışılık, gerçeğin en inandırıcı göstergesidir...
