Ne sordularsa "Yüreğim sıkışıyor" diyordum. Çünkü yalnız kalp çarpıntısı ani ölüme yorulabilirdi. Yoksa cüzi bi göğüs ağrısı insanı birdenbire öldürmezdi.
Kendime, bu yaşama gülüyordum. Biliyordum ki dünyanın bu büyük tiyatrosunda, herkes, ölüm gelip çatana dek bir tür oyun oynar. Ben de bu oyunu önüme almış, oynuyordum.
Ancak, bir düşüncem var ki beni deli ediyor. Gülümsememin önüne geçemiyorum. Bazen gülüş gırtlağımda düğümleniyor. Eninde sonunda hiç kimse benim rahatsızlığımın ne olduğunu anlamadı. Herkes aldandı!