Bazen öyle olur.Normal şartlarda dünyayı yerinden oynayacak kadar kuvvetli hissetsen de kendini,parmağını oynatamazsın.Oysa tek bir kelime ile her şeyi yoluna sokmak mümkündür.
Ne kadar da uzağında söylemek hissetmenin.Bazen insan bin küsür kilometre uzaktayken bile o kadar çok sarmak ister ki sonunda sarılır.Korkunç güçlü bir sarılmadır bu üstelik.Sert ve metafizik.Gerçek bir sarılma olmaz belki,ama nedir ki zaten gerçek? Gözlerini yeterince sıkı kapatıp içindeki tüm boşlukları onunla doldurabilirsen eğer,pekâlâ mümkündür sarılabilmek.
Bir şey oluyor bazen,bütün dünya bizim düşündüğümüzün tersini bile düşünse o kadar kuvvetli inanıyoruz ki o şeye,gerçekle bağımız kopuyor.Sonrası acı oluyor elbet.Olsun.Samimi bir acı,sahte bir mutluluktan daha kötü olabilir mi gerçekten?