Jalee
@melankolikedebiyatci
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Spoiler içerir
Gamze Güller'in son kitabı "Durmuş Saatler Dükkanı" ilk hikayesi ile okuyucuyu eşikte bekletiyor biraz, sonra teker teker içeriye alıyor. İlk girenler şanslı. Gelenleri tek tek görebiliyorlar.Kimler kimler var içeride, söylesem inanamazsınız. Ben nereden mi biliyorum.Çünkü kapı benim, hatta eşik de.
Şu köşede ayakta bekleyen Ali, "denizci Ali". Yatamıyor, oturamıyor da... Orada öylece ayakta dikiliyor. Yanık izleri vücudunu tanınmaz hale getirmiş.Ama ben tanıyorum onu, içimden geçerken tanıdım. Bir hayalin peşinde divane olduğunu fısıldadı."Yandım" dedi. "Çok güzeldi" dedi.Baktım; içine, yüreğine diktim gözlerimi. Gerçekten de yanmıştı.
Duvara gözlerini dikmiş bakan adamı görüyor musunuz? Hayallerinin kadınını arıyormuş. Hatta bana da sordu. "Hayır!" dedim. "İçeride sadece gerçekler var!" Dikkatle baktı yüzüme,ürperdim bir an. Elinde fotoğraflar vardı, bir fotoğrafa bir bana baktı.Hayal kırıklığını da alıp fotoğrafların arasına koydu ve girdi içeri.
Şu mavi perdenin önünde duran çift Vedat ve Sevim. Siz tanımazsınız onları, zaten onlar da tanımıyorlar birbirlerini. Yan yana iki tabure var.Birinde Vedat oturuyor birinde Sevim .. Sevim'in gözleri ışıksız bir ev gibi. Perdeler de kapalı.Ne kadar dikkat etsem de görünmüyor içerisi. Vedat şaşkın, ellerinin birini arada kaldırıyor ve iyice bakıyor.Az önce yanımdan bir kadın geçti.Falcı kılıklıydı. Vedat'a baktı ve dedi ki : "Boşuna bakıyor, artık bir şey göremez."
Ah, şimdi Cafer giriyor içeri , misket torbasını şıngırdatarak.Yanındaki çocuğa heyecanla bir şeyler anlatıyor. Çocuğun ağzı bir karış açık. "Yaa, bunu da o resimli kitaptan mı öğrendin?" diye soruyor Cafer'e. Benim onları dinlediğimi anlayınca çocuk geride kalıyor biraz, sesini alçaltarak "sakın dev olduğunu söyleme ona, söylemezsek bilemez"
