Ayşenur
@melankolikhalli
sesler,simalar, geçen her saat aynıymış gibi.
bu düzen yıkılmalı.
her ne kadar alışılmış olsa da.
Photographer
Kalbimin sesini dinledim. Yaşamanın ve ölmenin anlamını düşündüm.
Reklam
Nedensiz, tuhaf bir sıkıntı, tuhaf bir yalnızlık içinde duyumsuyordum kendimi. Belki de birdenbire başladı. Ya da öteden beri vardı da böyle bir şey içimde, birdenbire ortaya çıkıverdi. Ama önemli mi? Nasıl olursa olsun, kendimi birden çok yalnız, çok duygulu, merhametli, yardımsever olarak görüyorum. Başkalarının kötülüklerinin yerine kendimi geçiriyorum, herkesten, her şeyden sanki yalnız ben sorumluymuşum gibi bir sezgiye kapılıyorum ve büyük bir içtenlikle bu duyguma hak veriyorum.
Buraya hiç gelmemeliydim ben.
Kendimi çok iğreti görüyorum bu insanların arasında.
En doğrusu belki de nankörlüğe katlanmış olduğumuzu söylemektir.
Bu da iyi bir şey değil açıkçası.
Gökyüzünü gördüğümde beliren ahenk,
Başımı ağaca yasladığımda fısıldayan yapraklar,
Anılar,
Şarkı söylüyor zihnimde.
Gittikçe daha az...
Reklam