melisa
@melben
Oldukça cahilimdir ama epey okurum.
Akıcı ve kısa olmasına rağmen bu kitapla aram pek tutmadı. Chizu’nun Tokyo’ya gidip kendi yolunu bulma çabası, yalnızlık–özgürlük ikilemi ve Ginko-san’la kurduğu ilişki kâğıt üzerinde ilgi çekici duruyor. Genç ve yaşlı iki kadının hayata bakışını yan yana getirmesi, yalnızlığın paylaşılamayan bir duygu olduğunu göstermesi aslında güçlü bir fikir. Ancak bu fikir bana geçmekte zorlandı.
En büyük kopuşu, metin boyunca karşıma çıkan yabancı terimler ve kültürel göndermeler yaşattı. Roman okurken kendimi sık sık kelime izahlarıyla boğuşurken buldum; hikâyenin akışı durdu, duygunun içine giremedim. Normalde iki saatte bitecek bir kitap olmasına rağmen bir hafta elimde dolandı durdu. Melankolik ve dingin havası bazı okurlar için çekici olabilir ama bana göre tempo fazla yavaştı ve derinlik hissi sınırlı kaldı.
Sonuç olarak, Japon edebiyatının bu sakin ve içe dönük anlatımı bana çok hitap etmedi. Yalnızlık temasını gerçekçi ama yer yer yüzeysel buldum. Türü sevenler için “sessiz bir roman” olabilir; benim içinse “benlik değilmiş” dediğim kitaplardan biri olarak kaldı.
Reklam
"Bir insan mutlu olmak istemiyorsa ona ne verirsen ver, mutlu edemezsin çünkü MUTLULUK BİR KARARDIR."
'İnsanın kendini değiştirmesi, dünyayı yerinden oynatmaktan daha zordur."
İkinci kere okudum. Her okuduğumda yeni ayrıntılar dikkatimi çekiyor. Bütün eleştirilere rağmen ben Gülseren Budayıcıoğlu okumayı çok seviyorum. İnsanın kendini tanıması için çok güzel bir kaynak diye düşünüyorum
