Kendini bu çağa anlatamıyorsun, anlaşılmadıkça,
Sessizliğe ve sakinliğe bürünüyorsun.
İşitilmeyen ve iyileşemeyenlerin arkasındasın, konuşmanın fayda etmeyeceğini çok iyi biliyorsun.
Ama senin ayıbın değil acında çiçek yetiştirmek,
Sana bir demet çiçek sunmayan toplum,
Seni darağacından beter eden
Bu anlayışsız çağ,
En ufak bir eksiğinde seni yargılayan,
Yalnız bırakan insanlar...
Bu ayıp senin değil, kendini üzme...
Artık ruhun özgür , temiz, sakin...
En güzel olgunluk bu.