Ekrem:- Kaç yıl geçti aradan bilmiyorum. Hep sizi düşündüm. Ne yaptınız bizden ayrıldıktan sonra?
Nermin:- Hiiiç. Yeni bir iş buldum. Değişen bir şey olmadı.
Ekrem:-Hep aynı hayatı mı sürdürüyorsunuz? Annenizle birlikte?
Nermin:-Yoo annemi kaybettim. Yalnızım artık.
Ekrem:-Yaa. Başınız sağolsun. Sizi üzmek istemezdim.
Nermin:-Ahaa. Aldırmayın. Ben gerçekçi bir insanım. Yaşamı olduğu gibi kabul ederim. Bir gün bu olacaktı.
Böylece evlendik. Kısa bir süre sonra oğlumuz dünyaya geldi.
Mutluyduk.
Mutluluğun yalnızca aşkla değil uzlaşma ve uyumla da sağlanabileceğini anlamıştım.