Melih
@melihoo
Bilinmesin omzunun yükü
AYBÜ TIP
Ankara
12 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Evlerin duvarlarından ateşböceklerinin bulanık, donuk parıltısı yayılıyordu. Ağaçlar, korkmuş gibi, öbek öbek, sıra sıra geçiyor, sanki birbirlerinden kaçmak istiyor, fakat gündüzsefalarının saplarına dalanmışlar gibi devriliyorlardı. İçim dışım bir ceset kokusuyla, çürümüş et kokusuyla dolmuştu. Sanki bende eskiden beri, hep vardı bu koku, sanki ben ömrüm boyunca bir kara tabutta uyuyordum hep, ve yüzünü göremediğim kambur bir ihtiyar, hayalet gölgeler, sisler içinde beni gezmeye çıkarmıştı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gayesiz, düşüncesiz, iradesiz, kat kat koyu karanlıkta yavaş yavaş yürüyordum. Nereye gideceğimi bilmiyordum.
Yalnız kalır kalmaz rahat bir nefes aldım. Göğsümden ağır bir yük kalkmıştı sanki, tepeden tırnağa tatlı bir huzurla dolmuştum.
Çevremde ne rüyada, ne uyanık hiç görmediğim bir panorama açılıyor, genişliyordu: Yolun iki yanında çentikli tepeler, acayip bodur ve ilençli ağaçlar; aralarından bakan kül rengi, üç köşe, küp, prizma biçimi evler; evlerde küçük, karanlık, camsız pencereler görüyordum. Bu pencereler hezeyan halinde bir insanın perişan gözlerine benziyorlardı. Duvarlarda ne vardı ki, ta kalbine kadar üşütüyor, ürpertiyordu insanı. Bu evlerde hiçbir zaman hiçbir canlı oturmamıştı adeta. Uzay yaratıkları için mi yapılmıştı bu evler?
Yorgunluk çıkarmıştı, kanaatkardı, bu kadarı yeterdi ona.
Uzak, hafif sesler duyuluyordu. Bir göçmen kuş, rüya görüyordu belki, belki bitkiler büyüyordu. Solgun yıldızlar, bulut kümeleri gerisinde kayboluyorlardı.