mişenka
@meliotaee
1 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Tanrının eli üstünden çekilmişti küçüğün; gidecek yeri yoktu, başını sokacak sıcak bir evi de yoktu ama tüm sokaklar onundu... Yetim ve öksüz kaldı caddelerde, sokaklarda... Ama öğrenmişti küçük, kimseden yardım beklememeyi... Tanrı bile çekmişti şefkatini üstünden, kalmıştı tek başına günahlarıyla ankarada.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
neden bilmiyorum. bazı zamanlar, kalbim göğüs kafesime sığmakta zorlanıyor. aldığım her nefes işkence. ellerim titriyor. düşünmek istemediğim binlerce kelime kafamın içinde dolanıyor. nefes al diyorum kendi kendime, nefes al. her şey geçecek ve iyi olacaksın. ama bugün cumartesi. hiçbir şey geçmiyor. sırt üstü uzanmış tavan ile bakışıyorum şimdi. duvarların benden sıkıldığı saatlerdeyim. iyi hissettirmiyor.
yaşamak için cesaretsizdim belki ama ölmek için çok urgan yetiştirdim boynumda. acıyla sulanmış, göz yaşlarımla ölüm kokan urganlar yetiştirdim. ruh yirmi bir gram diyorlar, ama bu urganlar neden taşıyamıyor beni pia? bak, bir tek kelime söylesen yeter. bir baksan yeter bana. cevap bulacağım, kalbinde bir yer bulacağım. kendimi bir bir astım urganlara. boşa çıkan urganlara da yalnızlığımı. ben ölmesem bile ölsün onlar. yalnızlık bir insan kadar hissettiriyor varlığını bana. eğer onlar ölürse ikinciye doğmamalı pia. dün gece zehirli şarapların hepsini içtim. insan ne çok susuyor ilk o zaman anladım. her susadığımızda zehir içtik fark etmeden. ama ben erken fark ettim pia. temkinli davranmadım ve zehir olduğunu bile bile içtim. ne korkutabilir ki beni artık? urganlar bile boyun bükmüşken. neyden korkarım ben?
bir yerde okumuştum; odasındaki pencereye sığdığı kadardır insanın gökyüzü, yazıyordu. o gün bu gündür uyurken gökyüzünü izlemeden uyumadım pek. benim dünyamın ne kadar yer kapladığınu anlamam gerekti. birçok ev vardı içinde, pekçok uzun yollar.. başımı kaldırıp yukarı baktığımda milyonlarca yıldızı izlediğim oldu. çoklardı, o kadar içimi hoş ediyorlardı ki gecem güzel biter, sabahım çok güzel başlardı. son zamandır gökyüzü kapanıyor, yıldızlar çekiliyor, bulutlar sıklaşıyor.. içim sıkışıyor. doluyorum ama taşamıyorum. kabıma sığamıyorum, hacmim daraldı. yeniden baharın geleceğini bilsem de içinde yer edinememek, belki de kendi baharımı getirememek beni de kıyılara sürüklüyor. upuzun zamanlar oldu elime kalemi almayalı ve içimi açmayalı. belki de son.
soğuk ve tenha gecenin derinlerinde birkaç masum gözyaşı ıslatıyor sokağın kaldırımlarını