Bence tam “bir oturuşta bitiyor ama son sayfada insanın ağzını açık bırakıyor” kitabıydı. Freida yine klasik numarasını yapmış; herkesten şüphe ettirip en masum görünen yerden vuruyor resmen. Kitap boyunca gerilim hiç düşmediği için sayfalar akıyor ama bence en güçlü tarafı karakterlerin güven vermemesi. Kimseye tam “tamam bu temiz” diyemiyorsun, bu da insanı deli gibi okumaya itiyor.