Melis Mutlu
@melismutlu
Kendini geç bulmuş biri.
Bookstagram hesabım :
mmuhteva
10 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
“Bir Arap şairi şöyle demiş,
Savaşta yenilen halkına,
Ağlamayın, ağlamayın, acınız azalır!”
Didem Madak’la bu kitapta tanıştım. Ama en acı, en hüzünlü geçen bir tanışma oldu benim için. Nasıl anlatsam bilemiyorum. Annesizliğinin cehaletiyle şair olmuş, aynı duyguları bize geçirmiş ve tam hayata tutunacak meleği olduğunda ise annesiyle aynı kaderi paylaşmış bir kadın. Kitabın adı gibi acıyor içiniz ah demenin anlamını buluyorsunuz bu kitapta.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Anlamazmış meğer sevgi, ayrılık saati gelmeden kendi derinliğini.” Böyle bir cümleyle başlamış bir kitap düşünün. Sadece bu sayfasında bile dakikalarca takılı kaldığınızı. Bu kitabı anlatabilmek için sözcükleri bile bir araya getiremiyorum. O kadar bizden, o kadar insanı anlatan bir kitap ki... Kendi içinde daldığın düşüncelere, sevgiye bakış açına, doyumsuzluğuna, mutluluğuna, huzuruna öyle güzel bir ayna tutuyor ki bu kitap. Uzun süre bu kadar cümlelerin değerli, burada ne demek istiyor acaba diye düşündürenine denk gelmemiştim. Çok huzur dolu bir kitaptı ama aynı zamanda iç dünyanızın kabul etmek istemediği gerçeklerini açığa vuruyor.
Nereden başlasam bilemiyorum... Öyle gerçeklerle, öyle kendimle ve öyle insanlarla yüzleştim ki bu kitapta. İnsanlığın gerçek yüzünü (yani kendimde dahil) hırsa olan düşkünlüğünü,mutsuzluk sebebinin başkalarının mutluluğu olduğunu. Bu kitapta neredeyse tüm kitabın altını çizmek istedim, meğer çizdiğim kendi çaresizliklerimmiş. Kendisi kusa etkisi uzun bir kitap. Son olarak da bir alıntı paylaşacağım.
• “Evli olmayan anneyi ulaşabildiğin her yerde ahlaksız yaratık diye kovuşturmuyor musun küçük adam?Evlilik yani doğru dürüst çocuklarla evlilik dışı yani bozuk çocuklar arasında keskin bir ayrım yapmıyor musun? Kendi sözlerini kendin anlamıyorsun. İsa bebeğe saygı gösteriyorsun. İsa çocuk, nikâh kağıdı olmayan bir anne tarafından doğuruldu.”
Uzun bir okuma sürecinden sonra bana çok şey katan, dirilten, canlandıran bazen üzen bir romandı. Karakteriimiz Raskolnikovla bütünleşmiştim sanki. Aynı acıyı, işlediği suçu, huzursuzluğunu, vicdan acısını ama en sonunda kusursuz bir mutluluğu tattığı aşkı onunla birlikte yaşadım. Bazı yerlerde zorlandım okurken ama sonra derin düşüncelere bıraktı o sayfalar beni. Bitirdiğimde bir boşluk hissi ile karışık bir duygu içindeydim. Son olarak bir alıntı eklemek istiyorum.
“Her şey insanın içinde yaşadığı ortama, koşullara bağlıdır: Her şeyi belirleyen ortamdır, insansa bir hiçtir.”
